Artikel 268 Faillissementswet (268 FW)

Een akkoord wordt aangenomen door de schuldeisers zelf. Dit artikel zegt hoeveel steun daarvoor nodig is, en het stelt daarvoor twee eisen tegelijk: een meerderheid van de schuldeisers die er zijn, én een meerderheid naar bedrag.

De dubbele meerderheid

Nodig is de toestemming van de gewone meerderheid van de schuldeisers die op de vergadering zijn verschenen en wier vordering is erkend of tot de stemming toegelaten. Die groep moet daarnaast samen minstens de helft vertegenwoordigen van het bedrag van alle erkende en toegelaten vorderingen, dus ook van de vorderingen van schuldeisers die niet zijn gekomen. Er wordt dus tweemaal geteld: koppen en euro's. Zonder beide is het akkoord niet aangenomen.

Wie meetelt

Alleen wie op de vergadering verschijnt, doet mee aan de stemming. Schuldeisers die thuisblijven, tellen niet mee bij de meerderheid naar aantal, maar hun erkende en toegelaten vordering telt wel mee in het bedrag waarvan ten minste de helft moet worden gehaald; in zoverre werkt wegblijven toch als een tegenstem. Verder gaat het uitsluitend om erkende en toegelaten vorderingen: erkend door de bewindvoerders, of door de rechter-commissaris tot de stemming toegelaten. Een schuldeiser met voorrang, pand, hypotheek of een retentierecht stemt niet mee voor zover hij zich op het bezwaarde goed kan verhalen, want daartegen werkt de surseance niet (artikel 232 Fw). Blijft er na uitwinning een tekort over, dan ligt dat anders: voor dat restant werkt de surseance wél, en het kan dus worden ingediend en meestemmen zonder dat de zekerheid eraan gaat. Dient hij ook het gedekte deel in, dan verspeelt hij daarmee volgens artikel 257, tweede lid, Fw het daaraan verbonden recht, tenzij hij die indiening nog vóór het begin van de stemming terugneemt. Verschijnen kan in persoon, bij schriftelijk gemachtigde of bij advocaat.

De uitzondering voor de dwangsom

Voor een vordering die berust op een verbeurde dwangsom is geen toestemming vereist, voor zover zij daarop is gegrond. Zo'n schuldeiser kan het akkoord dus niet tegenhouden met het gewicht van zijn dwangsom. Een dwangsom is een prikkel om een rechterlijke veroordeling na te komen en geen vergoeding van schade; de wet laat haar bij de stemming over het akkoord buiten beschouwing.

Wijzigingen achteraf

Het tweede lid verklaart artikel 147 Fw van overeenkomstige toepassing. Komen er na de stemming wijzigingen in het aantal schuldeisers of in het bedrag van de vorderingen, dan heeft dat geen invloed op de geldigheid van de aanneming. De uitslag zoals die op de vergadering is vastgesteld, blijft dus staan.

Een voorbeeld. Er is voor een miljoen euro aan erkende en toegelaten vorderingen; op de vergadering verschijnen twaalf schuldeisers. Zeven van hen stemmen vóór, samen goed voor driehonderdduizend euro. De meerderheid naar aantal is daarmee gehaald, maar de vijfhonderdduizend euro die voor de bedragmeerderheid nodig is niet. Het akkoord is dus niet aangenomen.

In de praktijk

Voor de schuldeiser volgt uit dit artikel dat verschijnen, in persoon of via een vertegenwoordiger, gewicht heeft. Wie wegblijft, telt niet mee bij de meerderheid naar aantal, maar zijn vordering telt wel mee in het totaal waarvan de helft moet worden gehaald. Bij een grote vordering laat afwezigheid de beslissing dus niet over aan de aanwezigen: het akkoord wordt er juist moeilijker door.

Voor de ondernemer volgt uit de dubbele eis dat hij zowel de kleine als de grote schuldeisers nodig heeft. Een voorstel dat alleen de banken aanspreekt, haalt de koppenmeerderheid niet; een voorstel dat alleen de kleintjes tevredenstelt, haalt de helft van het bedrag niet.

Voor de bewindvoerders betekent dit dat beide meerderheden afzonderlijk worden geteld; de uitslag wordt vastgelegd en gaat mee naar de rechtbank die over de bekrachtiging beslist.