Artikel 281 Faillissementswet (281 FW)

Wie in een surseance een akkoord heeft aangeboden dat het niet heeft gehaald, krijgt in het faillissement dat daarop volgt geen tweede kans. Dit artikel sluit dat uit voor de faillissementen die rechtstreeks uit de mislukte akkoordprocedure voortkomen, en het regelt daarnaast de toepassing van deze afdeling op een akkoord dat langs de Europese weg wordt aangeboden.

Om welke faillissementen het gaat

Het verbod geldt voor een faillissement dat is uitgesproken op grond van artikel 272 Fw, artikel 277 Fw of artikel 280 Fw. Dat zijn er drie: het faillissement na weigering van de homologatie, het faillissement nadat het akkoord niet is aangenomen, en het faillissement dat volgt op de ontbinding van een gehomologeerd akkoord. In al die gevallen is er al een volledige akkoordprocedure geweest.

Wat de drie gevallen gemeen hebben

In elk van de drie gevallen heeft een akkoord de fase van stemming of beoordeling al doorlopen: de schuldeisers hebben het niet aangenomen, de rechtbank heeft de bekrachtiging geweigerd, of het gehomologeerde akkoord is ontbonden omdat het niet werd nagekomen. Het faillissement dat daarop volgt, is volgens de wet bestemd voor vereffening van de boedel: de curator maakt de goederen te gelde en verdeelt de opbrengst over de schuldeisers.

Wat dit niet betekent

Het verbod ziet op het aanbieden van een akkoord binnen dat faillissement. Het zegt niets over de vraag of de curator een doorstart kan onderzoeken of onderdelen van de onderneming kan verkopen. Ook een faillissement dat níet op een van die drie bepalingen berust, valt buiten dit verbod; daar gelden de gewone regels over het akkoord in faillissement.

De Europese route

Het tweede lid bepaalt dat de regels van deze afdeling van overeenkomstige toepassing zijn wanneer een akkoord wordt aangeboden op de voet van de Europese insolventieverordening. Zo'n voorstel wordt dus langs dezelfde lijnen behandeld als een gewoon surseance-akkoord: indiening van vorderingen, een lijst, een vergadering, een stemming en een oordeel van de rechter over de bekrachtiging.

Een voorbeeld. Een onderneming ziet haar akkoord in de surseance stranden en wordt failliet verklaard. Een half jaar later meldt een investeerder zich met een voorstel om de schuldeisers alsnog een percentage te betalen. Als akkoord in dit faillissement kan dat voorstel niet worden aangeboden; wat wel kan, is dat de curator met hem over een overname van activiteiten spreekt.

In de praktijk

Voor de ondernemer betekent dit artikel dat er na een mislukte akkoordprocedure in de surseance in het daarop volgende faillissement geen gelegenheid meer is om een akkoord aan te bieden.

Voor de schuldeiser betekent het dat de stemming in de surseance gevolgen heeft voor wat daarna nog mogelijk is. Wordt het voorstel verworpen en volgt een faillissement op grond van een van de genoemde artikelen, dan volgt geen nieuwe akkoordprocedure maar een vereffening door de curator.