Artikel 255 Faillissementswet (255 FW)

Wie tegelijk met zijn verzoek om surseance al een akkoord aanbiedt, kan de procedure inkorten. Dit artikel geeft de rechtbank de bevoegdheid om in dat geval de gewone zitting over de definitieve surseance achterwege te laten en meteen twee data vast te stellen: de uiterste dag waarop schuldeisers hun vordering moeten indienen en de dag waarop over het akkoord wordt beslist.

Wanneer de rechtbank de zitting kan overslaan

Daarvoor gelden twee voorwaarden. Het ontwerp van akkoord moet tegelijk met het verzoekschrift tot surseance bij de griffie zijn neergelegd, en de rechtbank moet de rechter-commissaris en de bewindvoerders hebben gehoord. Zijn beide vervuld, dan kan zij gelasten dat de behandeling van artikel 218 Fw — de zitting waarop over de definitieve surseance wordt beslist — niet plaatsvindt. Het is een bevoegdheid en geen plicht: de rechtbank beoordeelt zelf of de zaak zich ervoor leent.

De twee data

Maakt de rechtbank van die bevoegdheid gebruik, dan stelt zij in dezelfde beslissing vast:

• De uiterste indieningsdag. De dag waarop de vorderingen waarvoor de surseance werkt uiterlijk bij de bewindvoerders moeten zijn ingediend.

- De dag en het uur van de raadpleging. Het moment waarop over het aangeboden akkoord wordt geraadpleegd en beslist, ten overstaan van de rechter-commissaris.

Ten minste veertien dagen ertussen

Tussen de uiterste dag van indiening en de dag van de raadpleging moeten minstens veertien dagen liggen. Die tussenruimte is er niet voor niets: de bewindvoerders moeten de ingediende vorderingen kunnen nagaan, en de schuldeisers moeten kunnen zien wie er meestemt en voor welk bedrag voordat zij hun eigen standpunt bepalen.

Als de korte route niet wordt gevolgd

Gebruikt de rechtbank de bevoegdheid niet, of is het ontwerp van akkoord pas later neergelegd, dan stelt zij dezelfde twee data alsnog vast — opnieuw nadat zij de rechter-commissaris en de bewindvoerders heeft gehoord. Alleen het moment verschilt: zij doet dat zodra de beschikking waarbij de surseance definitief is verleend vaststaat, of, als het ontwerp pas daarna is neergelegd, meteen na die neerlegging.

Een voorbeeld. Een groothandel vraagt surseance aan en legt tegelijk een akkoord neer waarin de gewone schuldeisers een uitkering ineens krijgen, gefinancierd door een investeerder. De rechtbank hoort de rechter-commissaris en de bewindvoerders, ziet dat het voorstel kans van slagen heeft en bepaalt dat de zitting over de definitieve surseance niet doorgaat. Zij noemt een uiterste indieningsdag en, ruim twee weken later, de dag van de stemming.

Voor de schuldeiser is de uiterste indieningsdag de datum die telt. De volgorde in de wet is duidelijk: eerst indienen bij de bewindvoerders, daarna de raadpleging over het akkoord. Wacht dus niet tot de dag van de stemming, en zet de indieningsdag in de agenda zodra de aankondiging binnenkomt.

Voor de ondernemer is dit artikel de reden om een akkoord niet pas achteraf te bedenken. Ligt het voorstel er meteen bij het verzoek, dan kan de rechtbank een tussenstap overslaan en is er sneller duidelijkheid, voor het bedrijf en voor de schuldeisers.