- De kennisgeving, bedoeld in artikel 213i, eerste lid, aan een bekende schuldeiser met gewone verblijfplaats of woonplaats in een lidstaat, die een vordering uit hoofde van verzekering heeft, geschiedt in een officiële taal van die lidstaat.
- De kennisgeving, bedoeld in artikel 213i, eerste lid, aan een bekende schuldeiser met gewone verblijfplaats of woonplaats in een lidstaat , die een andere vordering heeft dan de vordering, bedoeld in het eerste lid, geschiedt in het Nederlands met een formulier dat in alle officiële talen van de Unie het opschrift draagt «Oproep tot indiening van schuldvorderingen. Termijnen».
- Elke schuldeiser met gewone verblijfplaats of woonplaats in een lidstaat kan zijn vordering en schriftelijke opmerkingen betreffende zijn vordering indienen in een officiële taal van die lidstaat met een verklaring met als opschrift in de Nederlandse taal «Indiening van een vordering», onderscheidenlijk «Indiening van opmerkingen betreffende een vordering».
←
Terug 213ij · Een lopende rechtszaak over een goed van de verzekeraar
Verder 213jj · Informatie aan toezichthouders over het verloop van de procedure
→
Artikel 213j Faillissementswet (213j FW)
De taal van de kennisgeving en van de ingediende vordering
Wettekst
Toelichting
Een verzekeraar heeft vaak klanten in meerdere landen. Artikel 213j Fw regelt daarom de taal van het berichtenverkeer tussen de curator en schuldeisers die in een andere lidstaat wonen of hun gewone verblijfplaats hebben. De regeling maakt onderscheid tussen mensen met een verzekeringsvordering en andere schuldeisers.
Polishouders krijgen bericht in hun eigen taal
Heeft een bekende schuldeiser in een andere lidstaat een vordering uit hoofde van verzekering, dan gaat de kennisgeving in een officiële taal van die lidstaat. Dat is een stevige waarborg. Juist voor particuliere verzekerden is de mededeling over dekking, premie en termijnen te belangrijk om aan een vertaalprogramma over te laten.
Andere schuldeisers krijgen een Nederlands bericht
Gaat het om een schuldeiser met een ander soort vordering, dan wordt de kennisgeving in het Nederlands gestuurd. Daarbij hoort wel een formulier dat in alle officiële talen van de Unie het opschrift draagt dat het om een oproep tot indiening van schuldvorderingen en om termijnen gaat. Zo herkent de ontvanger meteen dat hij iets moet doen, ook als hij de tekst niet leest.
Zelf indienen in je eigen taal
Andersom mag elke schuldeiser die in een lidstaat woont of verblijft zijn vordering en zijn schriftelijke opmerkingen daarover indienen in een officiële taal van dat land. Wel moet hij daarbij een verklaring voegen met een Nederlands opschrift waaruit blijkt dat het om de indiening van een vordering gaat, dan wel om opmerkingen over een vordering. Die vaste kop zorgt ervoor dat de curator het stuk goed kan verwerken.
Een voorbeeld. Een polishouder in een andere lidstaat krijgt de kennisgeving in zijn eigen taal. Hij dient zijn vordering ook in zijn eigen taal in, met het voorgeschreven Nederlandse opschrift erboven, en de curator neemt die in behandeling.
In de praktijk
- Verzekerde in het buitenland: je hoeft geen vertaler in te schakelen om je vordering in te dienen, als je het voorgeschreven opschrift maar gebruikt.
- Zakelijke schuldeiser: kijk niet alleen naar het formulier maar ook naar de Nederlandse brief zelf; daarin staan de termijnen die voor jou gelden.
De taalregeling verandert niets aan de inhoud van je rechten. Zij zorgt er alleen voor dat een taalbarrière er niet toe leidt dat iemand zijn vordering te laat of helemaal niet indient.
Redactionele toelichting .
Geen juridisch advies.