Artikel 347 Faillissementswet (347 FW)

Zodra de rechtbank de schuldsaneringsregeling uitspreekt, verkeert de boedel van rechtswege in staat van insolventie. Dat betekent dat er niet meer wordt afgewacht: de bewindvoerder gaat de goederen die tot de boedel horen verkopen om er geld van te maken voor de schuldeisers.

Wat er wordt verkocht en wat niet

Het gaat om de goederen die op grond van artikel 295 Fw tot de boedel behoren. Wat daarbuiten valt, blijft van de schuldenaar. De uitspraak zelf of de rechter-commissaris kan bovendien bepalen dat een goed voorlopig niet wordt verkocht; die uitzondering staat met zoveel woorden in de wet.

In de praktijk wordt daar gebruik van gemaakt wanneer verkoop op dat moment onverstandig of onnodig is, bijvoorbeeld omdat een woning meer opbrengt als de verkoop wordt afgestemd op de markt of omdat een goed geen overwaarde heeft.

De schuldenaar hoeft niet mee te tekenen

De bewindvoerder heeft voor de verkoop geen toestemming of medewerking van de schuldenaar nodig. De staat van insolventie houdt in dat de boedel wordt vereffend en dat de goederen te gelde worden gemaakt. Dat de bewindvoerder daarvoor niemand om verlof hoeft te vragen, komt door artikel 296 Fw: sinds de uitspraak kan de schuldenaar niet meer over de goederen van de boedel beschikken. Het beheer over goederen die de rechter-commissaris daartoe aanwijst, kan wel bij hem blijven.

Dat betekent niet dat hij buitenspel staat. Hij moet de bewindvoerder inlichtingen geven en toegang tot zijn spullen verschaffen, en het is in zijn eigen belang dat de verkoop zo veel mogelijk oplevert: hoe meer er binnenkomt, hoe eerder de schuldeisers zijn voldaan.

Onderhands, tenzij de rechter-commissaris anders beslist

De hoofdregel is onderhandse verkoop: de bewindvoerder verkoopt de goederen buiten een veiling om, aan een koper die hij zelf vindt. Alleen als de rechter-commissaris bepaalt dat de verkoop in het openbaar moet gebeuren, gaat het via een openbare verkoop.

Die keuze is praktisch. Onderhandse verkoop levert vaak meer op en kost minder, terwijl een openbare verkoop transparanter is en soms nodig als er twijfel bestaat over de prijs. Voor baten die niet snel of helemaal niet te gelde te maken zijn, geldt daarnaast een eigen regel: daarover beschikt de bewindvoerder op een wijze die de rechter-commissaris goedkeurt.

Een voorbeeld. In een schuldsanering valt een auto in de boedel die de schuldenaar niet nodig heeft voor zijn werk. De bewindvoerder vraagt taxaties op en verkoopt de auto onderhands aan de hoogste bieder. De opbrengst gaat naar de boedel en wordt later via een uitdelingslijst verdeeld.

In de praktijk

Bent u toegelaten, ga er dan van uit dat verkoopbare bezittingen te gelde worden gemaakt. Vraag uw bewindvoerder aan het begin welke goederen hij tot de boedel rekent en welke niet, en leg dat vast; dat voorkomt misverstanden over spullen waarvan u dacht dat ze buiten de regeling bleven.

Denkt u dat een goed beter later kan worden verkocht, bespreek dat dan met uw bewindvoerder en, als u er niet uitkomt, met de rechter-commissaris. Die kan bepalen dat een goed voorlopig blijft waar het is.

Bent u schuldeiser, dan bepaalt dit artikel het tempo van uw dossier. Pas als goederen zijn verkocht en er voldoende geld binnen is, komt er een uitdeling. Vraag de bewindvoerder gerust naar de stand van de verkoop; daar hoeft u niet blind op te wachten.