Artikel 24 Faillissementswet (24 FW)

Na de faillietverklaring blijft de gefailleerde een persoon die in het rechtsverkeer kan optreden. Hij kan nog steeds een overeenkomst sluiten of op een andere manier een schuld krijgen. Dit artikel bepaalt dat zulke nieuwe verplichtingen niet op de boedel drukken. Op die regel bestaat één uitzondering: voor zover de boedel door de verbintenis is gebaat, kan er wel verhaal op worden genomen.

Wat de regel betekent voor de wederpartij

Wil iemand na de faillietverklaring een verplichting laten ontstaan die de boedel wel bindt, dan moet hij zich tot de curator wenden.

Wanneer de boedel toch betaalt

De uitzondering knoopt aan bij het feitelijke voordeel voor de boedel. De wettekst bepaalt dat de boedel aansprakelijk is voor zover hij ten gevolge van de verbintenis is gebaat.

Daarmee verschilt deze situatie van verplichtingen die de curator zelf aangaat bij het beheer en de vereffening van de boedel. Die binden de boedel rechtstreeks en volledig, omdat de curator de bevoegde beheerder is.

Een voorbeeld

Een gefailleerde schilder neemt na zijn faillietverklaring zonder medeweten van de curator nog een klus aan en koopt daarvoor bij een groothandel verf en materiaal. Met dat materiaal maakt hij een opdracht af voor een klant van vóór het faillissement, waarvan de betaling in de boedel valt. De groothandel kan zijn rekening niet zonder meer bij de curator neerleggen. Alleen voor zover de boedel door de inzet van dat materiaal is gebaat, kan hij zich op de boedel verhalen.

In de praktijk

Wie levert aan iemand die failliet is, doet zaken met de boedel alleen als hij met de curator contracteert. Is dat niet zo, dan kan hij zich in beginsel niet op de boedel verhalen.

Wie de onderneming na de faillietverklaring wil laten doorlopen, moet dat via de curator regelen. De curator kan het bedrijf voortzetten; zolang er geen schuldeiserscommissie is benoemd, heeft hij daarvoor een machtiging van de rechter-commissaris nodig.