Voor de toepassing van deze afdeling wordt verstaan onder: a. verzekeraar: een schadeverzekeraar of levensverzekeraar als bedoeld in onderdeel d, onderdeel e, onderscheidenlijk onderdeel f; b. overeenkomst van schadeverzekering: een overeenkomst van schadeverzekering als bedoeld in artikel 1:1 van de Wet op het financieel toezicht; c. overeenkomst van levensverzekering: een overeenkomst van levensverzekering als bedoeld in artikel 1:1 van de Wet op het financieel toezicht; d. schadeverzekeraar: een schadeverzekeraar als bedoeld in artikel 1:1 van de Wet op het financieel toezicht die onder het toepassingsgebied van de richtlijn solvabiliteit II valt; e. levensverzekeraar: een levensverzekeraar als bedoeld in artikel 1:1 van de Wet op het financieel toezicht die onder het toepassingsgebied van de richtlijn solvabiliteit II valt; f. herverzekeraar: een herverzekeraar als bedoeld in artikel 1:1 van de Wet op het financieel toezicht die onder het toepassingsgebied van de richtlijn solvabiliteit II valt; g. zetel: de plaats waar een verzekeraar of een moedermaatschappij van een verzekeraar volgens zijn of haar statuten of reglementen is gevestigd of, indien deze geen rechtspersoon is, de plaats waar die verzekeraar of die moedermaatschappij zijn of haar hoofdvestiging heeft; h. bijkantoor: een duurzame aanwezigheid van een verzekeraar, met uitzondering van de zetel, beheerd door eigen personeel van de verzekeraar of door een zelfstandig persoon die is gemachtigd duurzaam voor de verzekeraar op te treden; i. liquidatieprocedure: een collectieve procedure, het faillissement daaronder begrepen, geopend in een lidstaat van de Europese Unie, die het te gelde maken van de activa van een verzekeraar en het op toepasselijke wijze verdelen van de opbrengst onder de schuldeisers, aandeelhouders of leden behelst, en die noodzakelijkerwijs een optreden van de administratieve of rechterlijke instanties van die lidstaat behelst, daaronder begrepen de collectieve procedure die wordt afgesloten met een gerechtelijk akkoord of een andere maatregel van dezelfde strekking, ongeacht of de procedure op insolventie berust en ongeacht of de procedure op eigen aangifte van de verzekeraar dan wel op verzoek van een ander is geopend; j. lidstaat: een staat die lid is van de Europese Unie of een staat, niet zijnde een lidstaat van de Europese Unie, die partij is bij de op 2 mei 1992 tot stand gekomen overeenkomst betreffende de Europese Economische Ruimte (Trb. 1992, 132); k. lidstaat van herkomst: de lidstaat waar de verzekeraar zijn zetel heeft; l. bevoegde instanties: de administratieve of rechterlijke instanties die bevoegd zijn ter zake van liquidatieprocedures; m. toezichthoudende autoriteit: de instantie die in een lidstaat bij of krachtens de wet met het toezicht op het verzekeringsbedrijf is belast; n. curator: de curator of elke andere persoon of ander orgaan, aangewezen door de bevoegde instanties van een andere lidstaat dan Nederland of door een bestuursorgaan van de verzekeraar om de liquidatieprocedure uit te voeren; o. vordering uit hoofde van verzekering: de rechtstreekse vordering op de verzekeraar uit hoofde van een overeenkomst van verzekering of een overeenkomst tot kapitalisatieverrichtingen of beheer over collectieve pensioenfondsen als bedoeld onder punten 6 en 7 van de opsomming betreffende het bedrijf van levensverzekeraar in de Bijlage branches bij de Wet op het financieel toezicht; p. overnemer: degene die activa of passiva overneemt, degene die bereid is zulks te doen en degene die onderzoekt of hij daartoe bereid is; q. richtlijn solvabiliteit II: richtlijn 2009/138/EG van het Europees Parlement en de Raad van 25 november 2009 betreffende de toegang tot en uitoefening van het verzekerings- en het herverzekeringsbedrijf (Solvabiliteit II) (herschikking) (PbEU 2009, L 335); r. moedermaatschappij: een moedermaatschappij als bedoeld in artikel 1:1 van de Wet op het financieel toezicht. § 2. Verzekeraars met zetel in Nederland, verzekeraars zonder vergunning met zetel in een andere lidstaat dan Nederland en verzekeraars met zetel buiten de Europese Unie met bijkantoor in
Artikel 213 Faillissementswet (213 FW)
De begrippen bij het faillissement van een verzekeraar
Wettekst
Toelichting
De afdeling over het faillissement van een verzekeraar werkt met een reeks vaste begrippen. Artikel 213 Fw geeft daarvan de omschrijvingen. Dat lijkt droge kost, maar de definities bepalen wie onder de regeling valt, welke procedure als liquidatieprocedure telt en welke vorderingen als verzekeringsvordering worden aangemerkt. Wie zijn positie wil bepalen, begint hier.
Om welke verzekeraars het gaat
Het begrip verzekeraar omvat in deze afdeling de schadeverzekeraar en de levensverzekeraar, en blijkens de verwijzingen in die omschrijving ook de herverzekeraar. Steeds gaat het om partijen die volgens de Wet op het financieel toezicht zo worden aangeduid en die vallen onder het toepassingsgebied van de Europese richtlijn solvabiliteit II. Ook de bijbehorende contracten worden gedefinieerd: de overeenkomst van schadeverzekering en die van levensverzekering.
Waar een verzekeraar zit
Twee begrippen leggen de plaats vast. De zetel is de plaats waar de verzekeraar of zijn moedermaatschappij volgens de statuten of reglementen is gevestigd; is er geen rechtspersoon, dan telt de hoofdvestiging. Een bijkantoor is een duurzame aanwezigheid buiten de zetel, beheerd door eigen personeel of door iemand die gemachtigd is duurzaam voor de verzekeraar op te treden. De lidstaat van herkomst is de lidstaat waar de zetel zich bevindt.
De procedure en de betrokken instanties
Een liquidatieprocedure is een collectieve procedure die in een lidstaat is geopend en die erop gericht is het vermogen te gelde te maken en de opbrengst te verdelen onder schuldeisers, aandeelhouders of leden, waarbij een administratieve of rechterlijke instantie te pas komt. Het faillissement valt daaronder. Of de procedure op insolventie berust en of zij op eigen aangifte of op verzoek van een ander is geopend, maakt niet uit. De bevoegde instanties zijn de instanties die over zulke procedures gaan; de toezichthoudende autoriteit is degene die met het toezicht op het verzekeringsbedrijf is belast.
Twee begrippen die er echt toe doen
Voor polishouders is vooral de vordering uit hoofde van verzekering van belang: de rechtstreekse vordering op de verzekeraar uit een verzekeringsovereenkomst of uit bepaalde daarmee gelijkgestelde overeenkomsten. Daarnaast noemt de wet de overnemer, en die omschrijving is ruim: niet alleen wie activa of passiva werkelijk overneemt, maar ook wie daartoe bereid is of nog onderzoekt of hij dat wil.
Een voorbeeld. Een polishouder van een levensverzekeraar in problemen wil weten of hij onder deze afdeling valt. Hij kijkt of zijn verzekeraar aan de omschrijving voldoet, waar de zetel ligt, en of zijn aanspraak een rechtstreekse vordering uit de verzekering is. Die drie antwoorden bepalen welke regels op zijn geval van toepassing zijn.
In de praktijk
- Polishouder: houd je polis en de correspondentie bij de hand; daaruit blijkt met welke verzekeraar je een rechtstreekse band hebt.
- Zakelijke schuldeiser: een gewone handelsvordering op de verzekeraar is geen vordering uit hoofde van verzekering en volgt een andere lijn.