Artikel 101 Faillissementswet (101 FW)

Wachten kost geld. Voorraad bederft, machines lopen in waarde terug en opslag kost elke week huur. Dit artikel geeft de curator daarom een duidelijke bevoegdheid: hij mag goederen uit de boedel verkopen, ook in de fase waarin het faillissement nog niet is toegekomen aan de eigenlijke verdeling.

Waarom vroeg verkopen kan lonen

De opbrengst voor de schuldeisers is gebaat bij een goed moment van verkoop. Een partij verse producten is over twee weken niets meer waard; een bestelbus die stilstaat, kost verzekering en waardevermindering. Door nu te handelen houdt de curator waarde in de boedel die anders zou verdampen. Toch mag er niet altijd doorgepakt worden. Loopt er verzet, hoger beroep of cassatie tegen de faillietverklaring, dan verbiedt artikel 13 lid 2 Fw om de boedel te vereffenen zolang de schuldenaar daarvoor geen toestemming geeft; in diezelfde periode kan er ook niet over een akkoord worden vergaderd. Dat is dus geen kwestie van prudentie maar een grens die de wet zelf stelt. Sneuvelt de faillietverklaring alsnog, dan vervalt zij met terugwerkende kracht, terwijl verkochte goederen niet terugkomen.

De wijze van verkoop

Het tweede lid verklaart de regeling van artikel 176 Fw van toepassing. Daarin staat op welke manier de curator goederen te gelde maakt. De bevoegdheid is dus niet vormvrij: er zijn regels over de wijze van verkoop, en die gelden ook wanneer er snel gehandeld moet worden.

Daarnaast staat de curator niet alleen. Is er een schuldeiserscommissie, dan moet hij haar op grond van artikel 78 Fw advies vragen over de manier waarop de boedel te gelde wordt gemaakt. En de rechter-commissaris beslist mee: de verkoop gebeurt in het openbaar, of ondershands met zijn toestemming vooraf. Alleen voor goederen van geringe waarde kent artikel 176 Fw een drempel waaronder die toestemming niet nodig is.

• Snel waar het moet — bederfelijke of snel verouderende zaken.

- Zorgvuldig waar het kan — bij vastgoed of een compleet bedrijf loont het vaak juist om de markt goed op te zoeken.

Wat er niet onder valt

De bevoegdheid gaat over goederen van de boedel. Spullen die van een ander zijn, mag de curator niet verkopen: geleasede apparatuur, goederen die onder eigendomsvoorbehoud zijn geleverd en zolang zij niet zijn betaald, of privébezit dat buiten het faillissement valt. Wie zulke rechten heeft, moet zich wel melden en ze onderbouwen, want de curator kan alleen rekening houden met wat hij weet.

Een voorbeeld. Bij het faillissement van een bloemengroothandel staat een koelcel vol snijbloemen. De curator verkoopt de partij binnen twee dagen aan een handelaar. Dat levert minder op dan de normale verkoopprijs, maar aanzienlijk meer dan de nul euro die het over een week zou zijn.

In de praktijk

Bent u leverancier met een eigendomsvoorbehoud, meld dat dan direct en schriftelijk bij de curator, met de leveringsvoorwaarden en de facturen erbij. Wacht u tot de voorraad verkocht is, dan is uw positie een stuk lastiger. Bent u geïnteresseerd in een koop, richt u dan tot de curator en houd er rekening mee dat hij moet kunnen verantwoorden dat hij de boedel niet tekort heeft gedaan.