- Vorderingen worden uiterlijk veertien dagen voor de dag van de eerste verificatievergadering, bedoeld in artikel 108, ingediend bij de curator, tenzij de rechter-commissaris anders bepaalt.
- De rechter-commissaris kan, na raadpleging van de curator en na afweging van de gerechtvaardigde belangen van de gezamenlijke schuldeisers, bepalen dat de in het eerste lid bedoelde termijn wordt aangepast. Artikel 109 is van overeenkomstige toepassing op deze beschikking.
- Een vordering ingediend na de dag, bedoeld in het eerste lid, wordt niet voor verificatie in behandeling genomen.
- De uiterste dag waarop de vorderingen worden ingediend, wordt door de griffier ingeschreven in het register, bedoeld in artikel 19.
Artikel 127 Faillissementswet (127 FW)
De uiterste dag voor het indienen van vorderingen
Wettekst
Toelichting
Er komt een moment waarop de boeken dichtgaan. Dit artikel bepaalt dat een schuldeiser zijn vordering uiterlijk veertien dagen voor de dag van de eerste verificatievergadering bij de curator indient. Wie later komt, krijgt zijn vordering niet meer in behandeling voor de verificatie. De rechter-commissaris kan die termijn wel aanpassen, en de uiterste dag wordt openbaar gemaakt.
De termijn van veertien dagen
De termijn hangt aan de eerste verificatievergadering, die de rechter-commissaris op grond van artikel 108 Fw bepaalt. Vanaf de uiterste dag heeft de curator de tijd om de ingediende vorderingen te toetsen, de lijsten op te maken en die bij de griffie neer te leggen. Zonder zo'n harde grens zou hij tot op de dag van de vergadering nieuwe stukken binnenkrijgen.
Wanneer de termijn kan verschuiven
De rechter-commissaris kan bepalen dat de termijn wordt aangepast. Hij doet dat niet zomaar: hij raadpleegt eerst de curator en weegt de gerechtvaardigde belangen van de gezamenlijke schuldeisers. Bij een faillissement met heel veel of juist heel verspreide schuldeisers kan meer tijd verstandig zijn; bij een eenvoudige boedel juist niet. Op zijn beschikking is de kennisgevingsregeling van artikel 109 Fw van overeenkomstige toepassing, zodat de schuldeisers ervan op de hoogte raken.
Te laat is te laat
Het derde lid is onverbiddelijk: een vordering die na de uiterste dag binnenkomt, wordt niet voor verificatie in behandeling genomen. Dat is hard, maar het is de prijs voor een afwikkeling die op enig moment kan worden afgerond. Voor de schuldeiser betekent het dat hij zijn plaats in de verdeling misloopt, ook als zijn vordering inhoudelijk niet ter discussie staat. Eindigt het faillissement met een gehomologeerd akkoord, dan gaat het verlies nog verder: artikel 161a Fw maakt een verifieerbare vordering die niet op tijd is ingediend daarna onafdwingbaar, tenzij de schuldeiser redelijkerwijs niet bij machte was haar tijdig in te dienen.
Openbaar gemaakt
Het vierde lid draagt de griffier op de uiterste dag in te schrijven in het openbare register van artikel 19 Fw. Zo kan iedere schuldeiser, ook wie geen bericht van de curator heeft gehad, nagaan hoeveel tijd hij nog heeft. Wie vermoedt dat een zakenrelatie failliet is, kan daar dus zelf kijken.
Neem een concreet geval: een onderaannemer hoort via via dat zijn opdrachtgever failliet is. Hij zoekt het faillissement op in het register, ziet daar de uiterste dag voor indiening staan en stuurt de curator diezelfde week zijn facturen met de onderliggende opdrachtbevestigingen. Had hij gewacht tot hij toevallig post kreeg, dan was hij mogelijk te laat geweest.
In de praktijk
Wacht niet op een uitnodiging van de curator. Meld u zodra u weet dat uw debiteur failliet is, ook als u nog niet alle stukken compleet hebt; aanvullen kan daarna.
Twijfelt u of u op tijd bent, neem dan contact op met het kantoor van de curator en vraag naar de uiterste dag. Dat is één telefoontje, tegenover het risico dat uw vordering helemaal niet meedoet.
Relevante jurisprudentie
Deze uitspraken bepalen hoe dit artikel wordt toegepast.
-
Welke beslissingen van de r-c zijn 'beschikkingen'?
Op de verificatievergadering — de zitting waarop de vorderingen van schuldeisers worden vastgesteld — besliste de rechter-commissaris dat vorderingen werden toegelaten die niet door de schuldeisers zelf waren ingediend. De Hoge Raad oordeelde dat niet alleen beslissingen over het horen van getuigen, maar alle beslissingen die de rechter-commissaris in de uitoefening van zijn taak neemt voor de toepassing van dit artikel beschikkingen zijn. Uitzondering zijn een door de wet voorgeschreven beslissing en een ordemaatregel, zoals een maatregel voor het geregelde verloop van de vergadering. Tegen het beslissen van geschilpunten op de verificatievergadering staat dus beroep op de rechtbank open.
Uitspraken via rechtspraak.nl. De samenvattingen zijn van de redactie.