Artikel 212q Faillissementswet (212q FW)

Een failliete bank heeft vaak schuldeisers in andere landen die geen Nederlands lezen. Artikel 212q Fw lost dat op met een taalregeling die twee kanten op werkt. De curator schrijft in het Nederlands, maar op een formulier dat in alle officiële talen van de Europese Unie een herkenbaar opschrift draagt. De schuldeiser mag omgekeerd in zijn eigen taal indienen, mits hij een vast Nederlands opschrift gebruikt.

Het bericht van de curator

De kennisgeving aan een bekende schuldeiser met gewone verblijfplaats of woonplaats in een lidstaat gebeurt in het Nederlands. Het formulier draagt in alle officiële talen van de Unie het opschrift "Oproep tot indiening van opmerkingen betreffende schuldvorderingen. Termijnen". Wie de brief opent, ziet dus in zijn eigen taal waar het over gaat en dat er termijnen aan vastzitten, ook als de tekst zelf Nederlands is.

Indienen in de eigen taal

Elke schuldeiser met gewone verblijfplaats of woonplaats in een lidstaat mag zijn vordering en zijn schriftelijke opmerkingen indienen in een officiële taal van die lidstaat. Wel moet hij daarbij een verklaring voegen met het Nederlandse opschrift "Indiening van een vordering", of, gaat het om opmerkingen over een vordering, "Indiening van opmerkingen betreffende een vordering". Zo weet de curator meteen wat voor stuk hij in handen heeft.

De curator kan een vertaling vragen

Het derde lid geeft de curator de bevoegdheid een vertaling in het Nederlands te verlangen van het stuk waarmee de vordering wordt ingediend en van de opmerkingen daarbij. Dat is geen formaliteit: hij moet de vordering kunnen beoordelen en verantwoorden tegenover de andere schuldeisers en de rechter-commissaris. Een schuldeiser doet er daarom goed aan rekening te houden met de mogelijkheid dat hij nog een vertaling moet aanleveren.

Een voorbeeld. Een klant van een bijkantoor in een andere lidstaat ontvangt de Nederlandstalige brief met het opschrift in zijn eigen taal. Hij stuurt zijn vordering in zijn eigen taal in, met de Nederlandse aanduiding erboven die de wet noemt. De curator laat weten dat hij een vertaling wil van de onderliggende overeenkomst en van de toelichting.

In de praktijk

• Buitenlandse schuldeiser: gebruik het opschrift dat de wet noemt, want daarmee voorkom je dat je stuk als iets anders wordt aangemerkt.
• Termijnen: de taalregeling verlengt geen termijnen; de uiterste dag voor indiening blijft gelden, ook als er nog een vertaling moet komen.

De regeling geldt voor schuldeisers met hun gewone verblijfplaats of woonplaats in een lidstaat. Voor schuldeisers van buiten die kring gelden de gewone regels over indiening bij de curator.