Artikel 212n Faillissementswet (212n FW)

Is een bank eenmaal failliet verklaard, dan moet dat nieuws snel de grens over. Artikel 212n Fw legt die taak bij De Nederlandsche Bank. Nadat zij van de faillietverklaring in kennis is gesteld, meldt zij onverwijld het vonnis aan de bevoegde autoriteiten van alle andere lidstaten, en zij vertelt daarbij wat de mogelijke gevolgen in dit geval zijn.

Hoe het bericht bij de toezichthouder komt

De keten begint bij de rechtbank. De kennisgeving waarnaar dit artikel verwijst, staat in artikel 212c Fw: daar is bepaald dat de griffier De Nederlandsche Bank terstond op de hoogte stelt van de faillietverklaring van een deelnemer aan een aangewezen betalings- of afwikkelingssysteem. Pas na dat bericht komt de taak van dit artikel aan de orde. Zo weet de toezichthouder zeker dat hij een uitspraak doorgeeft die er werkelijk ligt, en niet een verwachting.

Aan wie en met welke inhoud

Het bericht gaat naar de bevoegde autoriteiten van alle andere lidstaten, dus niet alleen naar de landen waar de bank een bijkantoor heeft. Bij een bank kunnen klanten en tegenpartijen overal zitten. Bovendien blijft het niet bij de mededeling dat er een vonnis is: De Nederlandsche Bank licht ook de mogelijke gevolgen toe. Denk aan wat het faillissement betekent voor bijkantoren, voor lopende betalingen en voor de tegoeden van klanten in dat land.

Waarom snelheid telt

Een faillissement van een bank raakt onmiddellijk het betalingsverkeer. Toezichthouders elders moeten hun eigen markt kunnen informeren en beoordelen of er maatregelen nodig zijn. De wet gebruikt daarom het woord onverwijld: er mag geen dag tussen zitten. Dit sluit aan bij de melding die al bij het verzoek is gedaan, zodat de betrokken autoriteiten de zaak konden volgen.

Een voorbeeld. De rechtbank Amsterdam spreekt op een donderdagmiddag het faillissement van een bank uit. De griffier bericht De Nederlandsche Bank, die dezelfde dag de toezichthouders in de andere lidstaten informeert en daarbij aangeeft dat het Nederlandse recht op de afwikkeling van toepassing is en wat dat voor klanten van het bijkantoor in hun land betekent.

In de praktijk

• Klant of schuldeiser in het buitenland: je hoeft niet zelf de weg naar de Nederlandse rechtbank te zoeken; de informatie loopt ook via je eigen toezichthouder en via de publicaties die de curator verzorgt.
• Curator: naast deze melding door de toezichthouder rust op jou een eigen publicatieplicht in het buitenland en een plicht om bekende schuldeisers rechtstreeks te informeren.

De bepaling verdeelt dus de taken: de toezichthouder informeert zijn collega's in andere landen, terwijl de curator zorgt voor de publieke bekendmaking en voor het bericht aan de schuldeisers zelf.