Artikel 212l Faillissementswet (212l FW)

Een bank kan zelf aangifte doen van haar faillissement. Tegelijk kan de toezichthouder een maatregel treffen die erop is gericht de bank af te wikkelen of overeind te houden. Die twee sporen kunnen niet naast elkaar lopen. Artikel 212l Fw geeft daarvoor een eenvoudige oplossing: geldt er een maatregel op grond van de Wet op het financieel toezicht op hetzelfde moment als een eigen aangifte, dan vervalt die aangifte van rechtswege.

Van rechtswege, zonder beslissing

Er hoeft niemand iets te doen om het verval te bewerkstelligen. De aangifte verdwijnt automatisch; de rechtbank hoeft haar niet af te wijzen en de bank hoeft haar niet in te trekken. Dat is een bewuste keuze: bij een bank in nood is er geen tijd voor een tussenprocedure over de vraag welk traject voorgaat.

Waarom de maatregel voorgaat

De maatregel van de toezichthouder is er om de belangen van rekeninghouders en van de financiële stabiliteit als geheel te beschermen. Zij kan ertoe leiden dat een deel van de bank wordt overgedragen of dat de afwikkeling op een andere manier gebeurt dan via een faillissement. Zou een eigen aangifte dat kunnen doorkruisen, dan zou het bestuur van een bank de regie kunnen overnemen van de partij die daarvoor is aangewezen. De wet sluit dat uit.

Hoe dit past bij de rest van de regeling

Deze bepaling sluit aan bij de andere keuzes die de wet voor banken maakt: alleen De Nederlandsche Bank kan het faillissement van een vergunninghoudende bank aanvragen, en op een eigen aangifte beslist de rechtbank niet voordat de toezichthouder heeft laten weten dat hij geen afwikkelingsmaatregel voorbereidt of tot zeven dagen na de kennisgeving zijn verstreken. Artikel 212l Fw regelt het geval dat die maatregel er dan toch komt.

Een voorbeeld. Het bestuur van een bank doet op maandag aangifte van het faillissement. Diezelfde week wordt op de bank een maatregel van toepassing die op afwikkeling is gericht. De aangifte vervalt daarmee; de rechtbank beslist er niet meer op, en het vervolg loopt via het traject van de toezichthouder.

In de praktijk

• Bestuurder van een bank: een eigen aangifte geeft geen zekerheid over de route die uiteindelijk wordt gevolgd.
• Schuldeiser of spaarder: voor jou is vooral van belang welk traject uiteindelijk loopt, want dat bepaalt of je met een curator te maken krijgt of met een afwikkeling onder toezicht.

De bepaling zegt niets over de situatie waarin de maatregel pas komt nadat het faillissement al is uitgesproken; zij ziet uitsluitend op de samenloop met een aangifte waarop nog niet is beslist.