Artikel 137a Faillissementswet (137a FW)

In veel faillissementen is al vroeg duidelijk dat er voor de gewone schuldeisers niets overblijft: de opbrengst gaat op aan de kosten en aan de vorderingen met voorrang. Dit artikel maakt het dan mogelijk de afwikkeling te vereenvoudigen. De rechter-commissaris kan bepalen dat de concurrente vorderingen niet worden afgehandeld en dat er geen verificatievergadering wordt gehouden.

De voorwaarde

Er moet aannemelijk zijn dat de beschikbare baten niet toereikend zijn om de concurrente vorderingen geheel of gedeeltelijk te voldoen. Niet zeker, maar aannemelijk: de curator moet het onderbouwen met wat hij op dat moment weet over de opbrengsten, de boedelkosten en de vorderingen met voorrang. Blijkt later toch dat er meer in de boedel zit, dan past deze route niet.

Wie beslist

De beslissing is aan de rechter-commissaris. Hij kan die nemen op verzoek van de curator, maar ook uit eigen beweging. Dat de curator dit voorstelt, is dus niet genoeg; er zit een rechterlijke toets tussen. Zo blijft het een beslissing over de belangen van de gezamenlijke schuldeisers en niet alleen een keuze uit efficiëntie.

Bekendmaking

De curator geeft van de beschikking onmiddellijk schriftelijk bericht aan alle bekende schuldeisers en kondigt haar aan in de Staatscourant. Schuldeisers horen dus dat er voor hen niets te verwachten valt en dat er geen vergadering komt waarop zij hun stem kunnen laten horen. Dat bericht is voor veel ondernemers het moment waarop de streep definitief wordt gezet.

Wat er dan wel gebeurt

Het derde lid regelt welke regels na zo'n beschikking gelden. De afdeling waarin dit artikel staat, blijft van toepassing; de gewone verificatieafdeling niet. Voor de vorderingen die niet concurrent zijn, blijven de bepalingen van de artikelen 128 tot en met 136 Fw wel gelden, zodat rente, voorwaardelijke vorderingen, waarderingen en hoofdelijkheid op dezelfde manier worden behandeld. De afdelingen over het akkoord en de gewone vereffening blijven buiten toepassing, behoudens wat de wet hierna zelf bepaalt.

Neem een concreet geval: bij een failliete horecaonderneming levert de inventaris net genoeg op om het salaris van de curator en het achterstallige loon met voorrang te dekken. De curator stelt de rechter-commissaris voor de zaak vereenvoudigd af te wikkelen. Die stemt in; de leveranciers krijgen bericht dat hun vorderingen niet verder worden afgehandeld en er komt geen vergadering.

In de praktijk

Voor de gewone schuldeiser is dit bericht teleurstellend maar wel duidelijk: er komt geen uitkering en geen vergadering. Een eindpunt is het nog niet. Blijken er tijdens de vereffening alsnog zoveel baten te zijn dat ook de concurrente vorderingen iets kunnen krijgen, dan wordt er alsnog een verificatievergadering gehouden en gelden de gewone regels van de verificatie weer. En tegen de uitdelingslijst die later ter inzage komt te liggen, kan ook een concurrente schuldeiser opkomen (artikel 137e Fw), zij het niet op de enkele grond dat zijn vordering er niet op staat. Houd die momenten in het oog voordat u uw vordering afboekt en zo nodig de fiscale kant daarvan regelt.

Voor de schuldeiser met voorrang of zekerheid verandert er minder dan het lijkt. Zijn vordering wordt nog steeds beoordeeld en meegenomen in de uitdeling die op deze afwikkeling volgt.

Voor de bestuurder betekent een vereenvoudigde afwikkeling niet dat er geen onderzoek meer plaatsvindt. De curator houdt zijn taak om na te gaan hoe het faillissement is ontstaan.