Artikel 119 Faillissementswet (119 FW)

Op de verificatievergadering worden de lijsten van de curator daadwerkelijk behandeld. Dit artikel bepaalt hoe dat gaat: de rechter-commissaris zorgt dat de schuldeisers behoorlijk worden geïnformeerd over wat er op de lijsten staat, en iedere schuldeiser die erop voorkomt mag vragen stellen en bezwaar maken. Ook de curator kan hier nog van gedachten veranderen. En als het nodig is, komt er een tweede vergadering.

Wat een schuldeiser op de vergadering kan doen

• Inlichtingen vragen. Over elke vordering op de lijsten en over de plaats die zij daarop heeft gekregen, niet alleen over de eigen vordering.
• De juistheid betwisten. Bestaat die vordering wel, en klopt het bedrag?
• De voorrang of het retentierecht betwisten. Terecht dat deze schuldeiser vóór de anderen zou gaan?
• Zich aansluiten. Betwist de curator een vordering al, dan kan een schuldeiser verklaren dat hij zich daarbij aansluit.

Is een lijst al eerder gepubliceerd, dan hoeft de rechter-commissaris de inhoud niet opnieuw door te nemen: hij mag naar die publicatie verwijzen.

De curator kan terugkomen op zijn oordeel

Het tweede lid maakt duidelijk dat de voorlopige erkenning en de voorlopige betwisting werkelijk voorlopig zijn. Blijkt op de vergadering iets nieuws, dan mag de curator een erkende vordering alsnog betwisten of een betwisting laten varen. Daarnaast kan hij eisen dat een schuldeiser met een eed bekrachtigt dat de door hem opgevoerde vordering deugt, maar alleen zolang niemand haar betwist: de curator zelf niet en een andere schuldeiser evenmin. Is de oorspronkelijke schuldeiser overleden, dan moeten zijn rechthebbenden onder ede bevestigen dat zij, te goeder trouw, menen dat de schuld bestaat en onbetaald is gebleven.

Een nadere verificatievergadering

Het derde lid geeft de rechter-commissaris de ruimte om een tweede verificatievergadering te gelasten. Dat kan nodig zijn wanneer niet elke vordering op de eerste bijeenkomst kon worden afgehandeld, of wanneer een betwisting eerst nader onderzoek vraagt. Een laat ingediende vordering levert die grond in de regel niet op: artikel 127 Fw verlangt dat een vordering uiterlijk veertien dagen vóór de dag van de eerste verificatievergadering bij de curator is ingediend — de rechter-commissaris kan die termijn aanpassen — en wat daarna binnenkomt, wordt niet meer ter verificatie behandeld. Datum, tijdstip, plaats en vorm van de nadere vergadering stelt de rechter-commissaris vast; de curator laat dat schriftelijk weten aan de schuldeisers die bij hem bekend zijn.

Een voorbeeld

Een schuldeiser ziet op de lijst dat een aan de failliet gelieerde vennootschap een grote vordering heeft ingediend die de curator voorlopig heeft erkend. Op de vergadering vraagt hij daarover inlichtingen en betwist hij die vordering. De rechter-commissaris tekent de betwisting aan, en het geschil gaat verder buiten de vergadering om. De vordering van de gelieerde vennootschap staat dus niet zonder meer vast.

In de praktijk

Wie iets wil aanvoeren tegen een andere vordering, moet dat op de vergadering doen. Achteraf klagen dat een concurrent ten onrechte is erkend, heeft geen zin meer: de wet plaatst dit moment bewust op één punt in de tijd, zodat de afwikkeling daarna verder kan.

Bereid u voor met de lijsten in de hand en beperk u tot concrete punten: een bedrag dat niet klopt, een voorrang die nergens op steunt, een vordering die u niet herkent. Een betwisting kan tot een aparte procedure leiden, met kosten; dat is de afweging die u vooraf maakt.