Artikel 102 Faillissementswet (102 FW)

Het geld van de boedel is geld van de schuldeisers. Dit artikel regelt hoe daarmee wordt omgegaan zolang het niet kan worden verdeeld: de curator houdt geld en waardepapieren zelf onder zich, en wat hij niet nodig heeft voor het beheer zet hij op naam van de boedel weg.

Onder onmiddellijke bewaring

De hoofdregel is dat de curator zelf de bewaring doet. Dat geldt voor geld, voor sieraden en andere kostbaarheden, voor effecten en voor andere papieren van waarde. Zo is er één adres en één verantwoordelijke, en kan er achteraf geen misverstand ontstaan over de vraag wie waarvoor stond.

De rechter-commissaris kan daarvan afwijken en een andere wijze van bewaring bepalen. Dat kan verstandig zijn bij zaken die bijzondere zorg vragen, zoals een kunstcollectie, een effectenportefeuille of een grote hoeveelheid contant geld. Laat hij de bewaring aan een derde over, dan komt artikel 103 Fw in beeld. Diezelfde waarborg dekt trouwens ook de beleggingen uit het tweede lid: de curator kan er alleen over beschikken langs stukken die de rechter-commissaris eerst voor gezien tekent.

Geld dat blijft liggen

Het tweede lid gaat over het geld dat niet nodig is om het beheer draaiende te houden. Dat mag niet werkloos ergens blijven staan: de curator belegt het, en wel op naam van de boedel. De manier waarop moet de rechter-commissaris goedkeuren.

• Ten name van de boedel — het geld staat nooit op naam van de curator zelf of van zijn kantoor.
• Goedkeuring vooraf — de rechter-commissaris beoordeelt de gekozen vorm.

- Alleen wat over is — de curator houdt genoeg achter om lopende kosten te kunnen betalen.

Waarom dit zo streng is geregeld

Een faillissement kan jaren duren en er kan veel geld in omgaan, terwijl de mensen die erop wachten er geen zicht op hebben. De regel dat het geld apart en op naam van de boedel staat, beschermt hen tegen twee risico's: dat het vermogen vermengd raakt met dat van de curator, en dat er onnodig risico wordt genomen met geld dat straks moet worden uitgekeerd.

Een voorbeeld. Na de verkoop van een bedrijfspand staat er een groot bedrag in de boedel, terwijl de afwikkeling nog een jaar duurt vanwege een lopende procedure. De curator houdt een werkkapitaal aan voor de lopende kosten en zet de rest weg op de manier die de rechter-commissaris heeft goedgekeurd.

In de praktijk

Voor schuldeisers is dit artikel vooral een geruststelling: het geld wordt niet uitgegeven en niet weggezet buiten hun zicht. In de verslagen die de curator op grond van artikel 73a Fw neerlegt, kunt u volgen wat er in de boedel zit. Wilt u weten waarom er nog niet wordt uitgekeerd, dan is dat een vraag over de voortgang van de afwikkeling, niet over de bewaring van het geld.