Artikel 77 Faillissementswet (77 FW)

Als er een schuldeiserscommissie is, moet die ergens haar advies kunnen geven. Dit korte artikel regelt dat overleg: de curator vergadert met de commissie zo vaak als hij dat voor het inwinnen van advies nodig vindt, hij zit die vergadering voor en hij voert de pen, wat wil zeggen dat hij het verslag maakt.

Wie het initiatief heeft

De wettekst legt het initiatief bij de curator. Hij bepaalt wanneer er wordt vergaderd en hoe vaak. In een rustig faillissement kan dat een enkele keer zijn, in een faillissement waarin een onderneming nog draait en er snel beslissingen vallen, veel vaker. De maatstaf die de wet daarvoor geeft, is wat de curator voor het inwinnen van advies nodig acht. De vergaderingen van dit artikel staan dus in dienst van de adviestaak van de commissie: zij zijn het moment waarop de curator een voorgenomen beslissing aan de commissie voorlegt en haar mening vraagt.

De rechten van de commissie daarnaast

Los van de vergaderingen heeft de commissie eigen bevoegdheden. Op grond van artikel 76 Fw kan zij te allen tijde inzage vragen van boeken en bescheiden en inlichtingen van de curator verlangen. En zoals iedere schuldeiser kan zij zich op grond van artikel 69 Fw tot de rechter-commissaris wenden tegen een handeling van de curator, of hem vragen de curator een bevel te geven.

Voorzitten en vastleggen

De curator leidt de vergadering en legt vast wat er is besproken. Doordat de curator de pen voert, ligt de verslaglegging bij hem. Aan de hand van dat verslag kan later worden nagegaan wat er is voorgelegd, wat de commissie heeft geadviseerd en op welk moment.

Waar het advies over gaat

De onderwerpen zijn de beslissingen die de boedel raken: doorstart of stopzetten, een bod op de activa aannemen of afwijzen, een procedure beginnen of schikken. Voor een aantal gevallen is advies vragen niet vrijblijvend maar verplicht; artikel 78 Fw wijst die gevallen aan. En artikel 79 Fw maakt duidelijk dat de curator niet aan het advies gebonden is: wijkt hij ervan af, dan moet hij dat de commissie laten weten, waarna zij de beslissing van de rechter-commissaris kan inroepen.

Een voorbeeld. Een curator heeft twee biedingen op de machines van een failliete metaalbewerker. Hij roept de commissie bijeen, licht de biedingen toe en vraagt om advies. De commissie geeft de voorkeur aan het lagere bod omdat daarbij personeel meegaat. De curator noteert dat advies en neemt daarna zijn eigen beslissing, die hij moet kunnen verantwoorden.

In de praktijk

Commissieleden kunnen vooraf de stukken opvragen die op de vergadering aan de orde komen en met een concrete vraag naar de vergadering gaan. Een advies dat met feiten en cijfers is onderbouwd, geeft de curator en zo nodig de rechter-commissaris inzicht in de overwegingen van de commissie.

Voor gewone schuldeisers is dit overleg niet toegankelijk; het is geen vergadering van schuldeisers. Informatie over de voortgang haalt u uit het verslag dat de curator op grond van artikel 73a Fw elke drie maanden neerlegt.