Artikel 75 Faillissementswet (75 FW)

Nadat de ingediende vorderingen op de verificatievergadering zijn nagelopen en vastgesteld, is duidelijk wie de schuldeisers werkelijk zijn en voor welke bedragen zij meetellen. Dat is het natuurlijke moment om hun te vragen of zij een vaste commissie naast de curator willen. Dit artikel legt vast dat de rechter-commissaris die vraag stelt, en wat hij met het antwoord doet.

Het moment: na de verificatie

De vraag komt aan de orde op de verificatievergadering, en pas nadat de verificatie is afgerond. Dat is geen toeval. Wie zijn vordering niet krijgt erkend, hoort niet thuis in een commissie die de gezamenlijke schuldeisers vertegenwoordigt. Door eerst te verifiëren en dan te vragen, praat de vergadering met de juiste mensen.

Wie beslist en wie benoemt

De rechter-commissaris raadpleegt de vergadering; de schuldeisers spreken zich uit of zij een commissie wenselijk vinden. Vinden zij van wel, dan gaat hij er ter plekke toe over de leden te benoemen. De benoeming is dus een daad van de rechter-commissaris, gevoed door wat de vergadering wil. Vindt de vergadering een commissie overbodig, dan komt zij er niet.

Het maakt hierbij niet uit of er eerder al een voorlopige commissie was. Zo'n commissie, ingesteld op grond van artikel 74 Fw, adviseert de curator totdat er over de benoeming van een definitieve commissie is beslist; komt die definitieve commissie er, dan neemt zij het stokje over. Blijft de benoeming uit doordat de vergadering geen commissie wil, dan eindigt de taak van de voorlopige commissie daarmee niet vanzelf. Was er nog helemaal geen commissie, dan kan er nu alsnog voor het eerst een komen.

De samenstelling

Voor de definitieve commissie gelden dezelfde twee eisen als voor de voorlopige: een oneven aantal leden, en een samenstelling waarin de belangrijke groepen schuldeisers terugkomen. Een commissie die uitsluitend uit financiers bestaat terwijl er honderd handelscrediteuren wachten, past niet bij die opdracht.

Vastlegging en vacatures

Wat er over de commissie is besproken en besloten, komt in het proces-verbaal van de vergadering. Daarmee ligt vast wie er zijn benoemd en op welke grond, en kan iedereen dat later nalezen.

Valt er daarna een lid weg omdat het de benoeming niet aanvaardt, bedankt of overlijdt, dan vult de rechter-commissaris die plaats zelf op. Anders dan bij de voorlopige commissie komt de rechtbank er dan niet meer aan te pas: de commissie is nu zijn zaak.

Een voorbeeld. Bij het faillissement van een groothandel verschijnen op de verificatievergadering twaalf schuldeisers. Na de verificatie vraagt de rechter-commissaris of zij een commissie willen. Twee grote leveranciers en de bank melden zich; de vergadering vindt het zinvol en de rechter-commissaris benoemt hen ter plaatse tot commissie van drie.

In de praktijk

Wilt u invloed op de afwikkeling, dan is dit het moment om aanwezig te zijn. Wie niet komt, laat de keuze aan de schuldeisers die er wel zijn. Een commissie is overigens geen garantie voor een hogere uitkering: zij adviseert de curator en houdt hem scherp, maar de opbrengst van de boedel wordt er niet groter van.