Artikel 70 Faillissementswet (70 FW)

In grote of ingewikkelde faillissementen benoemt de rechtbank soms meer dan één curator. Dit artikel regelt hoe zij dan tot geldige beslissingen komen. De hoofdregel is dat voor de geldigheid van hun handelingen de toestemming van de meerderheid nodig is. Staken de stemmen, dan hakt de rechter-commissaris de knoop door.

Waarom meer dan één curator

Redenen kunnen zijn dat de boedel erg omvangrijk is, dat er verschillende specialismen nodig zijn, bijvoorbeeld arbeidsrecht naast ondernemingsrecht, of dat er internationale onderdelen zijn. Meer handen betekent meer capaciteit, maar vraagt ook om een vaste besluitregel, en die geeft dit artikel.

De meerderheidsregel

Handelingen zijn geldig als de meerderheid van de curatoren daarmee instemt. Bij twee curatoren komt dat neer op overeenstemming tussen beiden; bij drie curatoren volstaat de instemming van twee. De wet koppelt de meerderheid aan de geldigheid van de handeling zelf, en niet alleen aan de interne verhouding tussen de curatoren.

Bij staking van stemmen

Komen de curatoren niet tot een meerderheid, bijvoorbeeld omdat twee curatoren lijnrecht tegenover elkaar staan, dan beslist de rechter-commissaris. Zijn beslissing vervangt dan de ontbrekende meerderheid. Zo kan een verschil van inzicht tussen de curatoren de afwikkeling niet blijvend blokkeren.

Een eigen werkkring

Het tweede lid maakt een uitzondering die veel praktische betekenis heeft. Wijst het vonnis van faillietverklaring aan een curator een bepaalde werkkring toe, dan is hij binnen de grenzen daarvan zelfstandig bevoegd. Voor dat deel van het dossier heeft hij dus geen instemming van de anderen nodig. Wat die werkkring precies omvat, volgt uit het vonnis; daarbuiten geldt weer de meerderheidsregel van het eerste lid.

Een voorbeeld. De rechtbank benoemt in het faillissement van een bouwonderneming twee curatoren en wijst een van hen in het vonnis uitdrukkelijk aan voor de afwikkeling van de lopende bouwprojecten en de contacten met opdrachtgevers. Hij kan zelfstandig afspraken maken over het afbouwen of overdragen van die projecten. Over het al dan niet instellen van een procedure tegen de vroegere bestuurders moeten beide curatoren het eens zijn; lukt dat niet, dan beslist de rechter-commissaris.

In de praktijk

De taakverdeling tussen curatoren staat, voor zover er een werkkring is aangewezen, in het vonnis van faillietverklaring. Dat vonnis is dus de plek waar u kunt nagaan of een curator alleen kan optreden. De openbare faillissementsverslagen vermelden wie de curatoren zijn.

Voor de curatoren zelf brengt de regeling mee dat zij beslissingen buiten een afgebakende werkkring gezamenlijk nemen en dat de rechter-commissaris beslist wanneer zij er samen niet uitkomen.