← Terug 213d · Intrekking van de vergunning van de failliete verzekeraar Verder 213ee · Wat buiten het openbare verslag van de curator blijft →

Artikel 213dd Faillissementswet (213dd FW)

Afstemming bij een verzekeraar van buiten de Europese Unie

Wettekst

  1. Indien een verzekeraar met zetel buiten de Europese Unie een bijkantoor heeft in Nederland en een of meer bijkantoren in andere lidstaten, trachten zowel de rechtbank als de Nederlandsche Bank N.V. hun optreden te coördineren met de bevoegde instanties onderscheidenlijk de toezichthoudende autoriteiten van de andere lidstaten waarin aan de verzekeraar een vergunning is verleend.
  2. In het in het eerste lid bedoelde geval tracht de in Nederland benoemde curator zijn optreden te coördineren met de curatoren in die andere lidstaten.

Toelichting

Een verzekeraar met zetel buiten de Europese Unie kan in meer lidstaten bijkantoren hebben, waaronder één in Nederland. Valt zo'n verzekeraar om, dan loopt er in ieder land een eigen afwikkeling. Artikel 213dd Fw vraagt de betrokkenen dan om hun optreden op elkaar af te stemmen.

Wanneer de bepaling geldt

Er moeten twee dingen samenvallen. De verzekeraar heeft zijn zetel buiten de Europese Unie, en hij heeft een bijkantoor in Nederland én een of meer bijkantoren in andere lidstaten. In die situatie is er geen gemeenschappelijke procedure in een lidstaat van herkomst waarin alles samenkomt; daarom moet de coördinatie langs deze weg tot stand komen.

Wie moet afstemmen

  • De rechtbank en De Nederlandsche Bank N.V.: ieder met een eigen tegenhanger. De rechtbank zoekt afstemming met de bevoegde instanties in de andere lidstaten waar de verzekeraar een vergunning heeft; De Nederlandsche Bank N.V. doet dat met de toezichthouders daar.

- De in Nederland benoemde curator: hij probeert zijn optreden af te stemmen met de curatoren in die andere lidstaten.

Hoe hard is deze plicht

De wet gebruikt bewust het woord trachten. Niemand kan een buitenlandse instantie dwingen mee te werken, en er is geen gezamenlijke rechter die de knopen doorhakt. Wat de wet wel vraagt, is een reële inspanning: contact zoeken, informatie delen en voorkomen dat maatregelen elkaar doorkruisen.

Een voorbeeld. Een verzekeraar van buiten de Unie heeft bijkantoren in Nederland en in twee andere lidstaten. In alle drie de landen wordt afgewikkeld. De Nederlandse curator overlegt met zijn collega's over de verkoop van gemeenschappelijk gebruikte activa en over de behandeling van polishouders, zodat niet in elk land een andere lijn wordt gevolgd.

Wat de wet niet doet, is één land de leiding geven. Er is geen hoofdprocedure die de andere overrulet, en geen instantie die bindend beslist wie waar voorrang heeft. De samenwerking berust op overleg tussen instanties die elk hun eigen taak houden.

In de praktijk

  • Voor polishouders: je vordering hoort thuis bij het bijkantoor waar je polis is ondergebracht; vraag de curator hoe de afstemming met de andere landen verloopt.
  • Voor de curator: afstemming is een inspanningsverplichting, maar het uitblijven ervan is wel iets waarover hij verantwoording aflegt.
  • Voor schuldeisers: houd er rekening mee dat de afwikkeling per land kan verschillen, ook al is het dezelfde verzekeraar.
Redactionele toelichting . Geen juridisch advies.
← Terug 213d · Intrekking van de vergunning van de failliete verzekeraar Verder 213ee · Wat buiten het openbare verslag van de curator blijft →