Artikel 333a Faillissementswet (333a FW)

Een insolventie stoort zich niet aan landsgrenzen. Voor gevallen met een Europese dimensie geldt naast de Faillissementswet een Europese verordening, waarnaar artikel 5 Fw, derde lid, van deze wet verwijst. Dit artikel bepaalt dat de Nederlandse regels over het akkoord in de schuldsanering ook gelden wanneer langs de weg van die verordening een akkoord wordt aangeboden.

Wat een schakelbepaling doet

Een schakelbepaling schrijft niet zelf een nieuwe regel voor, maar verklaart bestaande regels van overeenkomstige toepassing op een andere situatie. Hier is dat de hele paragraaf over het akkoord: de bevoegdheid om een akkoord aan te bieden, de neerlegging bij de griffie, de vaststelling van de vergadering door de rechter-commissaris, de berichtgeving door de bewindvoerder, de stemming en de behandeling door de rechtbank.

Zonder zo'n bepaling zou onduidelijk zijn welke procedure moet worden gevolgd voor een akkoord dat zijn grondslag in de verordening vindt. Nu is dat helder: het loopt langs hetzelfde spoor als ieder ander akkoord in de schuldsaneringsregeling.

Waarom de verordening ertoe doet

De verordening bepaalt in welk land een insolventieprocedure kan worden geopend en welk recht daarop van toepassing is. Naast een hoofdprocedure in het land waar het centrum van de belangen van de schuldenaar ligt, is een tweede procedure mogelijk in een ander land waar hij een vestiging heeft. In dat samenspel kan de behoefte ontstaan de zaak met een akkoord af te sluiten in plaats van met een volledige vereffening.

Biedt iemand op die grondslag een akkoord aan dat in Nederland moet worden afgewikkeld, dan gelden de Nederlandse vormvoorschriften en stemregels onverkort. De verordening levert de bevoegdheid, de Faillissementswet levert de procedure.

Wie wat doet

Het bijzondere zit hem in wie het akkoord aanbiedt. Dat is hier niet de schuldenaar, maar de functionaris die de in een andere lidstaat lopende hoofdprocedure behartigt; hoe die functionaris daar heet en welke bevoegdheden hij daar heeft, volgt uit het recht van die staat. Overgenomen worden alleen de Nederlandse regels over de gang van zaken en de stemming. De rechter-commissaris bepaalt wanneer over het akkoord wordt beraadslaagd en beslist, en kan onder voorwaarden een verworpen akkoord alsnog vaststellen. De bewindvoerder informeert de bekende schuldeisers en zorgt waar nodig voor aankondiging. De rechtbank beslist uiteindelijk of het akkoord wordt bekrachtigd.

Een voorbeeld. In een andere lidstaat loopt een hoofdprocedure tegen een schuldenaar die ook in Nederland een vestiging had, waarvoor hier een tweede procedure is geopend. Wordt op grond van de verordening in de Nederlandse procedure een akkoord aangeboden, dan wordt het ontwerp bij de griffie neergelegd, roept de bewindvoerder de schuldeisers op en wordt er gestemd volgens de gewone meerderheidseisen.

In de praktijk

Voor een schuldeiser met een vordering in zo'n grensoverschrijdende zaak is dit vooral geruststellend: u wordt op dezelfde manier opgeroepen, u kunt het ontwerp op dezelfde manier inzien en u stemt onder dezelfde voorwaarden mee als in een zuiver Nederlandse zaak.

Speelt uw dossier in meer dan één land, houd er dan rekening mee dat er termijnen en formaliteiten uit twee stelsels tegelijk kunnen gelden. Vraag de bewindvoerder bij twijfel schriftelijk om bevestiging van de datum en de wijze van indiening; laat reageren kost hier snel rechten.