Artikel 320 Faillissementswet (320 FW)

De bewindvoerder werkt niet voor niets. Zijn salaris komt uit de boedel, dus uit het geld dat anders naar de schuldeisers zou gaan. Dit artikel regelt wie dat salaris vaststelt, op welk moment, en wat er gebeurt als de boedel het niet kan dragen.

Wie het vaststelt en wanneer

De rechtbank stelt het salaris vast in het vonnis waarmee de regeling wordt afgerond. Eindigt de regeling tussentijds op grond van artikel 350 Fw of artikel 354a Fw, dan stelt de rechtbank het salaris bij die beslissing vast. Eindigt de regeling doordat de schuldenaar failliet wordt verklaard, dan gebeurt dat zodra de faillietverklaring onherroepelijk is. Komt er een akkoord, dan wordt het salaris bij het vonnis van homologatie bepaald.

Tijdens de regeling kan de rechter-commissaris op verzoek van de bewindvoerder telkens voor een bepaalde periode een voorschot toekennen, zodat hij niet tot het einde van de regeling op elke betaling hoeft te wachten.

Hoe hoog

Het salaris wordt vastgesteld volgens regels die bij algemene maatregel van bestuur zijn gegeven; het is dus geen vrije onderhandeling. Overweegt de rechtbank af te wijken van het voorstel van de bewindvoerder, of stemt de rechter-commissaris daar niet mee in, dan beslist de rechtbank pas nadat zij de bewindvoerder in de gelegenheid heeft gesteld zijn zienswijze te geven, op de manier en binnen de termijn die zij bepaalt.

Voorrang en de rol van de Staat

Het salaris is een schuld van de boedel en wordt met voorrang voldaan, boven alle andere schulden. Datzelfde geldt voor de verschotten en voor de publicaties die deze titel voorschrijft. Praktisch betekent dit dat eerst de kosten van de regeling worden betaald en pas daarna de schuldeisers aan de beurt komen.

Kan de boedel de voorgeschreven publicaties niet dragen, dan komen die kosten ten laste van de Staat, net als het salaris van deskundigen. De griffier van de rechtbank waar het verzoek is ingediend, zorgt voor de betaling van het bedrag dat de rechter daarvoor vaststelt.

Een voorbeeld. Een regeling levert weinig op omdat het inkomen nauwelijks boven de beslagvrije voet uitkomt. Het salaris van de bewindvoerder wordt met voorrang uit de boedel voldaan; wat de boedel niet kan dragen aan voorgeschreven publicaties, komt voor rekening van de Staat.

In de praktijk

Voor u betekent dit dat de kosten van de regeling meelopen in wat er wordt afgedragen. Dat wekt soms de indruk dat er niets naar de schuldeisers gaat; die voorrang is echter nodig om de regeling überhaupt te kunnen uitvoeren, en het feit dat een boedel weinig oplevert is op zichzelf geen reden om iemand de regeling te onthouden.

U ontvangt geen rekening van de bewindvoerder en hoeft hem niets rechtstreeks te betalen. Wilt u weten hoe het salaris is berekend, vraag daar dan naar bij de eindafrekening; de bedragen worden door de rechter vastgesteld en zijn terug te vinden in de beslissing.

Tegen de beslissing van de rechter-commissaris over een voorschot staat geen hoger beroep bij de rechtbank open; artikel 315 Fw zondert haar uit.