Artikel 277 Faillissementswet (277 FW)

Wordt het akkoord niet aangenomen, dan zijn er twee mogelijkheden. De rechtbank kan de schuldenaar failliet verklaren, of zij doet dat niet, in welk geval de surseance eindigt. Dit artikel regelt beide wegen en het moment waarop de surseance dan ophoudt.

De bevoegdheid om failliet te verklaren

De rechtbank kan de schuldenaar bij vonnis failliet verklaren wanneer het akkoord niet wordt aangenomen. Het is een bevoegdheid en geen verplichting. Er is voor die faillietverklaring geen afzonderlijk verzoek van een schuldeiser nodig; de rechtbank kan het faillissement uit eigen beweging uitspreken in aansluiting op de verwerping.

Eerst horen bij een verzekeraarsmoeder

Gaat het om een moedermaatschappij met zetel in Nederland van een verzekeraar als bedoeld in artikel 213abis Fw, dan stelt de rechtbank eerst De Nederlandsche Bank in de gelegenheid te worden gehoord. Zo kan de toezichthouder zijn zienswijze geven voordat het faillissement wordt uitgesproken.

Als er geen faillissement volgt

Spreekt de rechtbank geen faillissement uit, dan eindigt de surseance op een in de wet bepaald moment: zodra de termijn van artikel 269a Fw voor het verzoek om verbetering van het proces-verbaal ongebruikt is verstreken, of zodra zo'n verbetering is geweigerd. Het einde valt daarmee samen met het moment waarop vaststaat dat de verwerping niet meer wordt teruggedraaid.

De bekendmaking

Van het einde van de surseance doen de bewindvoerders aankondiging op de wijze die artikel 216 Fw voor de bekendmaking van de surseance voorschrijft. Daarmee wordt voor iedereen die met de onderneming te maken heeft kenbaar dat de bescherming van de surseance is vervallen.

Een voorbeeld. Het akkoord van een groothandel haalt de vereiste meerderheid naar bedrag niet. De rechtbank ziet dat er nog een reële koper in beeld is en spreekt geen faillissement uit. Niemand vraagt om verbetering van het proces-verbaal. Zodra die termijn is verstreken, eindigt de surseance en volgt de aankondiging.

In de praktijk

Voor de schuldeiser betekent het einde van de surseance dat het uitstel van betaling vervalt en dat hij zijn vordering weer zelf kan opeisen. Volgt er wel een faillissement, dan verandert de situatie: er komt een curator, en vorderingen worden bij hem ingediend in plaats van bij de bewindvoerders.

Voor de ondernemer betekent een verworpen akkoord dat de surseance hoe dan ook ophoudt: ofwel door een faillissement, ofwel doordat de surseance eindigt terwijl de schulden blijven bestaan en de schuldeisers weer tot verhaal kunnen overgaan.

Voor de bewindvoerders eindigt hun taak met de aankondiging, tenzij het faillissement wordt uitgesproken. In dat geval treedt een curator aan, die de boedel gaat beheren en vereffenen. Artikel 249 Fw regelt dan hoe de surseanceperiode in het faillissement doorwerkt.