Artikel 251 Faillissementswet (251 FW)

Een surseance van betaling houdt niet op bij de grens. Dit artikel verklaart de internationale bepalingen die de wet voor het faillissement kent — de artikelen 203 tot en met 205 Fw — van overeenkomstige toepassing op de surseance. Wat een schuldeiser bij een faillissement niet mag doen met vermogen in het buitenland, mag hij tijdens een surseance dus evenmin.

Wat die bepalingen regelen

De kern van die drie bepalingen is steeds dezelfde: een schuldeiser mag zich niet via het buitenland een voorsprong verschaffen op de andere schuldeisers. Verhaalt hij zijn vordering op goederen van de schuldenaar die zich buiten Nederland bevinden en die niet bij voorrang aan hem zijn verbonden, dan moet hij aan de boedel vergoeden wat hij zo heeft binnengehaald. Verhaal op zijn eigen zekerheid valt er dus buiten. Dezelfde vergoedingsplicht geldt wanneer hij zijn vordering of zijn schuld aan een derde overdraagt zodat die derde in het buitenland kan doen wat hier niet mag: zich verhalen of verrekenen.

Waarom dit ook bij surseance geldt

De surseance is bedoeld om een onderneming lucht te geven en alle schuldeisers waarvoor de surseance werkt gelijk te behandelen zolang die adempauze duurt. Dat werkt alleen als niemand de pauze kan omzeilen door zijn gang te gaan in een land waar de Nederlandse surseance niet zonder meer wordt gerespecteerd. De overeenkomstige toepassing sluit dat gat.

Overeenkomstige toepassing, geen letterlijke

Overeenkomstige toepassing betekent dat u de bepalingen leest met de surseance voor ogen. Waar zij spreken over de curator en de faillissementsboedel, gaat het bij de surseance om de bewindvoerder en om het vermogen dat onder zijn medebeheer staat. Waar zij aanknopen bij het moment van de faillietverklaring, gaat het hier om het moment waarop de surseance is verleend.

Een voorbeeld. Een leverancier heeft een openstaande vordering op een Nederlandse onderneming die een magazijn in een ander land heeft. De onderneming krijgt surseance. De leverancier laat in dat andere land beslag leggen op de voorraad en int daaruit zijn vordering. Op grond van dit artikel is hij verplicht wat hij zo heeft geïncasseerd aan de boedel te vergoeden. Zijn actie levert hem uiteindelijk geen blijvende voorsprong op.

In de praktijk

Voor schuldeisers is de boodschap kort: een route langs het buitenland levert geen blijvend voordeel op. Wie die weg toch kiest, houdt het geld niet en heeft ondertussen wel kosten gemaakt.

Voor de bewindvoerder is dit een instrument om de gelijkheid tussen schuldeisers te herstellen. Blijkt dat er in het buitenland vermogen is weggehaald, dan kan hij vergoeding aan de boedel verlangen van de schuldeiser die dat heeft gedaan.

Voor de ondernemer in surseance is van belang dat een buitenlandse incasso hem niet buiten de regeling plaatst. Hoort hij van zo'n actie, dan meldt hij die het beste meteen bij de bewindvoerder, zodat die kan optreden voordat het geld verder verdwijnt.