Artikel 227 Faillissementswet (227 FW)

Een surseance kan lang duren, en in die tijd willen schuldeisers weten wat er gebeurt. Dit artikel verplicht de bewindvoerders daarom om met vaste tussenpozen verslag te doen over de toestand van de boedel. Zo blijft de procedure controleerbaar, ook voor wie er niet dagelijks bovenop zit.

Elke drie maanden

Telkens na verloop van drie maanden brengen de bewindvoerders een verslag uit over de toestand van de boedel. Het is een terugkerende verplichting, geen eenmalige rapportage aan het begin. Wat er precies in staat, hangt af van de zaak: de stand van de bezittingen en schulden, de belangrijkste ontwikkelingen, de vorderingen die zijn gedaan richting een akkoord of een doorstart.

Voor iedereen in te zien

Met het verslag wordt gehandeld op dezelfde manier als met het verslag van de deskundigen: het wordt neergelegd ter griffie van de rechtbank en iedereen kan het daar kosteloos inzien. Een schuldeiser hoeft dus geen toestemming te vragen en hoeft ook niet uit te leggen waarom hij het wil lezen.

De termijn kan worden verlengd

De rechter-commissaris kan de termijn van drie maanden verlengen. Dat kan zinvol zijn als er in een rustige periode weinig te melden valt, of als de bewindvoerders midden in een onderhandeling zitten waarover nog niets te zeggen is. De beslissing ligt bij de rechter-commissaris, niet bij de bewindvoerders zelf: zij kunnen het verslag dus niet op eigen houtje uitstellen.

Een voorbeeld. Een schuldeiser van een installatiebedrijf in surseance hoort al maanden niets. Hij hoeft niet te bellen en te hopen op een reactie: hij kan bij de griffie het meest recente verslag inzien en daaruit opmaken of er nog wordt gewerkt aan een akkoord, of dat de boedel intussen leegloopt.

In de praktijk

Voor schuldeisers is dit het vaste ritme waarop informatie beschikbaar komt. Wie een substantiële vordering heeft, doet er goed aan die verslagen te volgen en de ontwikkeling tussen twee verslagen te vergelijken: neemt het vermogen af, komen er nieuwe schulden bij, of wordt er echt vooruitgang geboekt? Blijkt uit de verslagen dat er niets meer gebeurt, dan is dat aanleiding om bij de bewindvoerder of de rechter-commissaris aan de bel te trekken.

Voor de ondernemer is de verslagplicht een reden om de administratie tijdens de surseance bij te houden. De bewindvoerders kunnen alleen rapporteren wat zij uit de boeken halen; een rommelige administratie leidt tot een verslag met open einden, en dat wekt bij schuldeisers precies het wantrouwen dat de surseance juist moest wegnemen.