Artikel 223 Faillissementswet (223 FW)

De surseance van betaling is een adempauze met een einddatum. Dit artikel bepaalt hoe lang die pauze mag duren, hoe zij kan worden verlengd en wat er gebeurt als de termijn gewoon afloopt. De rechtbank stelt de duur vast op het moment dat zij de surseance definitief verleent.

De maximale duur

Bij het definitief verlenen bepaalt de rechtbank de duur van de surseance op ten hoogste anderhalf jaar. Anderhalf jaar is een bovengrens en geen standaard: de rechtbank kan een kortere periode kiezen als dat past bij de zaak. De duur staat in de beschikking waarmee de surseance definitief wordt verleend, zodat voor iedereen kenbaar is tot wanneer zij loopt. Met die einddatum en de mogelijkheid tot verlenging houdt de wet de surseance gebonden aan termijnen die steeds door de rechtbank worden vastgesteld.

Verlenging aanvragen

Loopt de termijn af terwijl het herstel of het akkoord nog niet rond is, dan kan de schuldenaar vóór het einde om verlenging vragen. Dat mag eenmaal, maar ook meerdere keren, telkens voor ten hoogste anderhalf jaar. Het verzoek wordt behandeld op dezelfde manier als het oorspronkelijke verzoek om surseance: dezelfde route, dezelfde betrokkenheid van schuldeisers en dezelfde beoordeling door de rechtbank.

Belangrijk is het moment. De aanvraag moet vóór het einde van de lopende termijn worden gedaan. Is dat gebeurd en heeft de rechtbank bij het aflopen van de surseance nog niet beslist, dan blijft de surseance gehandhaafd tot er wel is beslist. Er valt dus geen gat waarin de schuldenaar plotseling weer onbeschermd is.

Als de termijn gewoon afloopt

Eindigt de surseance doordat de termijn verstrijkt, dan doen de bewindvoerders daarvan aankondiging in de Staatscourant. Ook de beslissing van de rechtbank op een verlengingsverzoek wordt op die manier bekendgemaakt. Zo kan iedereen die met de onderneming te maken heeft vaststellen of de bijzondere regeling nog loopt of niet.

Een voorbeeld. Een machinefabriek krijgt een surseance tot een bepaalde datum, ruim binnen de grens van anderhalf jaar. Na tien maanden is er een principeakkoord met de banken, maar de gesprekken met de overige schuldeisers lopen nog. De schuldenaar vraagt ruim voor de einddatum verlenging. De rechtbank beslist pas na de oorspronkelijke einddatum; tot die beslissing loopt de surseance gewoon door.

In de praktijk

Voor de schuldenaar is de les simpel: houd de einddatum in de agenda en vraag op tijd verlenging als het nodig is. Voor schuldeisers betekent het dat de adempauze niet automatisch doorgaat, maar wel langer kan duren dan de eerst genoemde termijn doet vermoeden, omdat verlenging meermalen mogelijk is. Loopt de surseance af zonder verlenging, dan eindigt zij en maken de bewindvoerders dat bekend. Wie een vordering heeft, kan de aankondigingen volgen en contact houden met de bewindvoerder over het verloop.