Artikel 214 Faillissementswet (214 FW)

Surseance van betaling aanvragen

De schuldenaar die voorziet, dat hij met het betalen van zijn opeisbare schulden niet zal kunnen voortgaan, kan surseance van betaling aanvragen.
Hij zal zich daartoe, onder overlegging van een door behoorlijke bescheiden gestaafde staat als bedoeld in artikel 96, bij verzoekschrift, door hemzelf en zijn advocaat ondertekend, wenden tot de rechtbank, aangewezen in artikel 2. Het verzoekschrift bevat zodanige gegevens dat de rechter kan beoordelen of hem rechtsmacht toekomt op grond van de verordening, genoemd in artikel 5, derde lid.
Bij het verzoekschrift kan een ontwerp van een akkoord worden gevoegd.
Surseance van betaling wordt niet verleend aan een natuurlijke persoon die geen zelfstandig beroep of bedrijf uitoefent, noch aan een bank als bedoeld in artikel 212g, eerste lid, onderdeel a, noch aan een beleggingsonderneming als bedoeld in artikel 212oo, tweede zin, noch aan een verzekeraar als bedoeld in artikel 213, noch aan een centrale tegenpartij als bedoeld in artikel 213ll, onderdeel b.

Toelichting

Surseance van betaling is uitstel van betaling: een adempauze waarin een onderneming probeert orde op zaken te stellen in plaats van meteen failliet te gaan. Artikel 214 Fw opent die deur. Wie ziet aankomen dat hij zijn opeisbare schulden niet meer zal kunnen blijven voldoen, mag om surseance vragen. Het initiatief ligt dus bij de schuldenaar zelf; een schuldeiser kan dit niet vragen.

De voorwaarde

Je hoeft niet te wachten tot de betalingen daadwerkelijk stokken. Genoeg is dat de schuldenaar voorziet dat hij niet zal kunnen doorgaan met betalen. Dat vooruitkijkende karakter is het verschil met het faillissement, dat aanknoopt bij de toestand dat iemand heeft opgehouden te betalen.

Hoe je het aanvraagt

Het gaat om een verzoekschrift bij de rechtbank die de wet in artikel 2 Fw aanwijst. Dat verzoekschrift wordt ondertekend door de schuldenaar zelf én door zijn advocaat. Daarbij hoort een staat van baten en schulden zoals artikel 96 Fw die omschrijft, gestaafd met behoorlijke bescheiden. Ook moet het verzoekschrift genoeg gegevens bevatten om de rechter te laten beoordelen of hij rechtsmacht heeft op grond van de Europese insolventieverordening waarnaar artikel 5 Fw verwijst.

Meteen een akkoord voorstellen

Bij het verzoekschrift kan al een ontwerp van een akkoord worden gevoegd: een voorstel over wat er betaald wordt aan de schuldeisers ten aanzien van wie de surseance werkt. Vorderingen met voorrang blijven daarbuiten voor zover het goed waarop die voorrang rust genoeg opbrengt, en artikel 232 Fw houdt nog een paar andere vorderingen erbuiten. Meesturen hoeft niet, maar het toont vanaf de eerste dag waartoe het uitstel moet leiden. Ligt er zo'n ontwerp, dan wordt dat vermeld in de oproeping voor de zitting.

Voor wie surseance niet openstaat

Particulieren: een natuurlijke persoon die geen zelfstandig beroep of bedrijf uitoefent, kan geen surseance krijgen; voor hem bestaat de schuldsaneringsregeling.
Financiële instellingen: banken, beleggingsondernemingen, verzekeraars en centrale tegenpartijen vallen erbuiten, omdat voor hen eigen regelingen gelden.

Een voorbeeld. Een aannemer ziet dat twee grote opdrachtgevers niet betalen en dat hij daardoor over enkele weken zijn leveranciers niet meer kan voldoen, terwijl zijn orderportefeuille goed gevuld is. Hij vraagt met zijn advocaat surseance aan en voegt een ontwerpakkoord bij.

In de praktijk

Voor de ondernemer: begin op tijd; surseance is bedoeld voor een tijdelijke klem, niet als laatste redmiddel als alles al vastloopt.
Voor schuldeisers: je hoort van de surseance via de oproeping en de aankondiging, en je kunt op de zitting je stem laten horen.
Let op de woorden: bij surseance is er een bewindvoerder en geen curator; de schuldenaar houdt het beheer, maar alleen samen met die bewindvoerder.

Redactionele toelichting . Geen juridisch advies.

Wettekst