Artikel 213g Faillissementswet (213g FW)

Zodra het faillissement van een verzekeraar is uitgesproken, moet die informatie snel bij de juiste instanties liggen. Artikel 213g Fw regelt die keten. De griffier stelt De Nederlandsche Bank onverwijld in kennis van het vonnis tot faillietverklaring en van de machtigingen tot overgang en tot wijziging van de verzekeringsovereenkomsten.

De tweede schakel

De Nederlandsche Bank licht daarna onverwijld de toezichthoudende autoriteiten van alle andere lidstaten in over hetzelfde: het vonnis en de verleende machtigingen. Daarbij vermeldt zij ook wat daarvan in dit geval de gevolgen kunnen zijn. De andere toezichthouders krijgen dus niet alleen het feit te horen, maar ook wat het voor hun markt betekent.

Waarom ook de machtigingen

Het vonnis zegt dat de verzekeraar failliet is; de machtigingen zeggen wat er met de polissen kan gebeuren. Voor een buitenlandse toezichthouder is juist dat tweede van belang, omdat inwoners van zijn land kunnen worden overgezet naar een andere verzekeraar of te maken kunnen krijgen met aangepaste voorwaarden. Door beide te melden, ontstaat een compleet beeld.

Naast de bekendmaking

Deze meldingen komen bovenop de publicaties die de wet elders voorschrijft. Het vonnis wordt door de curator in binnen- en buitenland bekendgemaakt, en de overgang en wijzigingen worden apart gepubliceerd. Dit artikel gaat over het verkeer tussen de instanties onderling, niet over de informatie aan het publiek.

Een voorbeeld. Een Nederlandse verzekeraar met klanten in andere lidstaten wordt failliet verklaard en de rechtbank machtigt de curator meteen tot overgang van de portefeuille. De griffier bericht de toezichthouder, die de collega-toezichthouders inlicht over zowel het faillissement als de aanstaande overgang.

In de praktijk

• Polishouder: je hoeft niet zelf toezichthouders te informeren; richt je op de curator en op de bekendmakingen over je polis.
• Schuldeiser: deze meldingen zeggen niets over jouw vordering; die dien je gewoon in bij de curator.

Het woord onverwijld staat er twee keer, en dat is geen toeval: hoe eerder toezichthouders elders weten wat er speelt, hoe kleiner de kans dat mensen daar nog polissen sluiten bij een verzekeraar die er niet meer is.

Voor de afwikkeling zelf is dit een stille bepaling, maar zij maakt de rest mogelijk: zonder tijdige melding kunnen buitenlandse toezichthouders hun eigen markt niet informeren en loopt de bekendmaking aan verzekerden daar vertraging op.