De Nederlandsche Bank N.V. zendt een afschrift van haar verzoekschrift aan de verzekeraar en geeft van de inhoud daarvan kennis aan: a. indien het een verzekeraar met zetel in Nederland betreft, de toezichthoudende autoriteiten van de andere lidstaten waar de verzekeraar een bijkantoor heeft of waarheen hij diensten verricht vanuit de vestigingen in de Europese Unie; b. indien het een verzekeraar met zetel buiten de Europese Unie betreft, de toezichthoudende autoriteiten van de andere lidstaten waarheen hij diensten verricht vanuit een bijkantoor in Nederland en, indien een andere toezichthoudende autoriteit in de Europese Unie is belast met het toezicht op de solvabiliteitsmarge van de betrokken verzekeraar, die toezichthoudende autoriteit.
Artikel 213c Faillissementswet (213c FW)
Het verzoekschrift naar de verzekeraar en de andere toezichthouders
Wettekst
Toelichting
Wie een faillissementsverzoek tegen zich krijgt, moet weten wat er precies wordt gevraagd. Artikel 213c Fw bepaalt daarom dat De Nederlandsche Bank een afschrift van haar verzoekschrift aan de verzekeraar zendt. Daarnaast stelt zij een aantal buitenlandse toezichthouders van de inhoud op de hoogte, zodat ook zij weten wat er speelt.
De verzekeraar krijgt het stuk
Het afschrift stelt de verzekeraar in staat zich voor te bereiden op de zitting. Hij kan nagaan waarop de toezichthouder haar oordeel baseert en gericht verweer voeren. Dat sluit aan bij het recht om te worden gehoord dat in deze afdeling is vastgelegd.
Bij een verzekeraar met zetel in Nederland
Gaat het om een verzekeraar met zetel in Nederland, dan worden de toezichthoudende autoriteiten geïnformeerd van de andere lidstaten waar hij een bijkantoor heeft of waarheen hij vanuit vestigingen in de Europese Unie diensten verricht. Die landen hebben immers inwoners met polissen bij deze verzekeraar.
Bij een verzekeraar van buiten de Europese Unie
Heeft de verzekeraar zijn zetel buiten de Europese Unie, dan gaat het bericht naar de toezichthoudende autoriteiten van de andere lidstaten waarheen hij vanuit een Nederlands bijkantoor diensten verricht. Is bovendien een andere toezichthouder in de Europese Unie belast met het toezicht op zijn solvabiliteitsmarge, dan wordt ook die ingelicht.
Een voorbeeld. Een Nederlandse verzekeraar verkoopt polissen in twee andere lidstaten zonder daar een kantoor te hebben. Dient de toezichthouder een faillissementsverzoek in, dan krijgen de toezichthouders in die twee landen bericht van de inhoud, zodat zij hun eigen polishouders kunnen volgen.
In de praktijk
- Polishouder in het buitenland: je eigen toezichthouder is op de hoogte, maar de procedure loopt in Nederland; volg de bekendmakingen daarover.
- Bestuurder: controleer bij ontvangst van het afschrift meteen welke feiten en welke periode de toezichthouder aan haar oordeel ten grondslag legt.
Deze berichten gaan over het verzoek, dus over de fase vóór de beslissing. Wordt het faillissement daadwerkelijk uitgesproken, dan volgt een tweede ronde van meldingen en publicaties.
Voor polishouders is het goed te weten dat deze berichten uitsluitend tussen instanties gaan. Zij leveren geen persoonlijke waarschuwing op en zeggen ook niets over de vraag of het faillissement er komt. Pas na de uitspraak volgt de informatie die voor verzekerden zelf bedoeld is.