Boek 1 Artikel 253k (1:253k BW)

Deze bepaling is een schakelartikel. Zij verklaart een reeks artikelen uit de regeling van de voogdij van overeenkomstige toepassing op het bewind dat ouders over het vermogen van hun kind voeren. De wetgever heeft die regels niet nog een keer opgeschreven, maar er eenvoudigweg naar verwezen.

Wat zo'n verwijzing doet

Overeenkomstige toepassing betekent dat de regels gelden alsof zij voor ouders waren geschreven, voor zover de aard van het ouderlijk bewind zich daar niet tegen verzet. Het artikel noemt de voogdijbepalingen die het van overeenkomstige toepassing verklaart: artikel 1:342, tweede lid, de artikelen 1:344 tot en met 1:357 en artikel 1:370 BW. Andere voogdijbepalingen worden door dit artikel niet op ouders van toepassing verklaard. Dat betekent niet dat het ouderlijk bewind verder ongeregeld is: de afdeling over het ouderlijk bewind bevat daarnaast eigen bepalingen. Waar in de genoemde voogdijartikelen 'de voogd' staat, leest u bij toepassing op ouders 'de ouder die het bewind voert'.

Waar die regels over gaan

Onder de genoemde artikelen vallen bepalingen over de manier waarop geld en effecten van het kind worden bewaard en belegd, en over handelingen waarvoor machtiging of goedkeuring van de kantonrechter nodig is. Zo noemt artikel 1:345 BW onder meer het beschikken over goederen van het kind (tenzij het om geld gaat, om een gewone beheersdaad of om een handeling op rechterlijk bevel), het doen van giften die niet gebruikelijk of bovenmatig zijn, het lenen van geld en het verbinden van het kind als borg of hoofdelijk medeschuldenaar. Artikel 1:346 BW vraagt goedkeuring van de kantonrechter als de bewindvoerder zelf een goed van het kind wil kopen, huren of pachten, en artikel 1:347 BW regelt wat er gebeurt als zo'n machtiging of goedkeuring ontbreekt: een handeling ten name van het kind is dan vernietigbaar, en alleen de kant van het kind kan zich daarop beroepen. Genoemd wordt verder artikel 1:370 BW: vergt het belang van de minderjarige dat, dan kan de kantonrechter diens vermogen onder bewind stellen en daarvoor een bewindvoerder aanwijzen.

Waarom dit voor ouders van belang is

Veel ouders realiseren zich niet dat zij voor bepaalde handelingen met het vermogen van hun kind toestemming van de kantonrechter nodig hebben. Dat speelt bijvoorbeeld bij het verwerpen van een nalatenschap, bij het beschikken over een onroerende zaak van het kind, bij het aannemen van een erfstelling of een gift waaraan lasten of voorwaarden zijn verbonden, en bij het aangaan van verplichtingen die het vermogen van het kind bezwaren. Wie die toestemming overslaat, loopt het risico dat de handeling niet in stand blijft en dat hij zelf aansprakelijk is.

Bij wie u moet zijn

Voor alles wat met het vermogen van een minderjarige te maken heeft, is de kantonrechter de bevoegde rechter. Dat is dezelfde rechter die over bewind, curatele en mentorschap gaat. De rechtbank blijft de rechter voor het gezag zelf, voor omgang en voor afstammingszaken. Dat onderscheid is bij vermogenskwesties rond kinderen makkelijk over het hoofd te zien.

Een voorbeeld. Twee ouders willen de woning verkopen die hun zoon van zeven uit een nalatenschap heeft gekregen. Zij mogen dat niet zomaar doen: door dit schakelartikel gelden de regels die ook voor een voogd gelden, en daarvoor is toestemming van de kantonrechter nodig.

In de praktijk

Staat u op het punt iets te doen met geld of goederen van uw kind dat verder gaat dan gewone uitgaven, ga dan eerst na of daarvoor toestemming nodig is. Een notaris die bij een nalatenschap of een verkoop betrokken is, wijst u daar meestal op. Bij twijfel kunt u de vraag zelf aan de kantonrechter voorleggen; dat is aanzienlijk goedkoper dan een handeling die later moet worden teruggedraaid.