Boek 6 Artikel 54 (6:54 BW)

Opschorting is een sterk middel, en de wet stelt er grenzen aan. Dit artikel noemt drie situaties waarin er geen bevoegdheid tot opschorting bestaat.

De drie uitzonderingen

• Schuldeisersverzuim. Wordt de nakoming door de wederpartij verhinderd doordat u zelf de nodige medewerking niet verleent, dan kunt u haar dat niet tegenwerpen.
• Blijvende onmogelijkheid. Het artikel bepaalt dat geen bevoegdheid tot opschorting bestaat voor zover de nakoming van de verbintenis van de wederpartij blijvend onmogelijk is.

- Geen beslag toegelaten. Is de vordering van de wederpartij van dien aard dat daarop geen beslag mag worden gelegd, dan mag u haar ook niet via opschorting onder druk zetten.

Waarom schuldeisersverzuim uitsluit

Schuldeisersverzuim houdt in dat de nakoming door de wederpartij stokt door een oorzaak die aan uw kant ligt (artikel 6:58 BW). Opschorting is bedoeld om de wederpartij tot nakoming te bewegen. Dat doel valt weg wanneer u zelf degene bent die de nakoming tegenhoudt, bijvoorbeeld doordat u de aannemer niet binnenlaat of het benodigde materiaal niet aanlevert. De wet laat u in dat geval dan ook niet uw eigen prestatie inhouden.

Een voorbeeld. Een opdrachtgever laat de aannemer niet toe op het werk en houdt vervolgens de betaling in met het argument dat er niets is opgeleverd. Dat gaat niet op: de nakoming wordt verhinderd door zijn eigen gebrek aan medewerking. Hij is in schuldeisersverzuim en kan zich niet op opschorting beroepen.

In de praktijk

Ga voordat u opschort na of u zelf alles hebt gedaan wat van u wordt verwacht: toegang verlenen, gegevens aanleveren, een keuze maken, en ook uw eigen verplichtingen tegenover de ander nakomen; houdt de wederpartij haar prestatie terecht in omdat u tekortschiet, dan kan ook dat schuldeisersverzuim opleveren (artikel 6:59 BW). Ontbreekt er iets, herstel het dan eerst. Het algemene kader voor opschorting staat in artikel 6:52 BW.