Boek 6 Artikel 220 (6:220 BW)

Artikel 6:220 BW gaat over de uitloving: een aan het publiek gericht aanbod waarin een beloning wordt beloofd aan wie een bepaalde prestatie verricht. De wet behandelt de uitloving als een aanbod; zij plaatst haar daarmee in het systeem van aanbod en aanvaarding waardoor een overeenkomst tot stand komt (artikel 6:217 BW).

Alleen om gewichtige redenen terug

Is de uitloving voor een bepaalde tijd gedaan, dan kan zij niet zomaar worden ingetrokken of aangepast. De wet eist daarvoor gewichtige redenen. Zonder zo'n reden blijft de uitlover tot het einde van de gestelde tijd aan zijn aanbod gebonden. Of een reden gewichtig genoeg is, hangt af van de omstandigheden van het geval en wordt bij een geschil door de rechter beoordeeld.

Vergoeding voor wie al aan de slag was

Wordt de uitloving toch herroepen of gewijzigd, dan kan dat iemand raken die er al kosten en moeite in had gestoken. Voor dat geval geeft het tweede lid de rechter de bevoegdheid om aan degene die op grond van de uitloving met de voorbereiding van de gevraagde prestatie is begonnen een billijke schadeloosstelling toe te kennen. Het gaat dus niet om de uitgeloofde beloning zelf, maar om een vergoeding die recht doet aan wat er al is gedaan. De wet zegt dat de rechter zo'n vergoeding 'kan' toekennen: het is een bevoegdheid, waarvan hij gebruik maakt als de billijkheid dat in het concrete geval meebrengt.

Een voorbeeld

Een gemeente looft voor drie maanden een bedrag uit voor het beste ontwerp voor een plein en nodigt iedereen uit mee te doen. Na zes weken besluit de raad dat het plein voorlopig blijft zoals het is en trekt de gemeente de prijsvraag in. Ontwerpers die al met hun plan bezig waren, kunnen de rechter om een billijke vergoeding vragen voor het werk dat zij hebben verzet.

In de praktijk

Voor wie op een uitloving afgaat, maakt vastlegging van het moment waarop hij is begonnen en van de gemaakte kosten het eenvoudiger om een verzoek om een billijke schadeloosstelling te onderbouwen.