Boek 6 Artikel 208 (6:208 BW)

Artikel 6:208 BW geeft de terugvorderende partij een ontsnapping wanneer teruggave meer kost dan zij oplevert. De ontvanger heeft op grond van de twee vorige artikelen aanspraak op vergoeding van kosten en uitgaven. Vindt de wederpartij die aanspraak te zwaar, dan kan zij afzien van haar recht op terugvordering en, als dat nodig is, het onverschuldigd betaalde op haar eigen kosten aan de ontvanger overdragen. Daarmee vervallen de vergoedingen.

Wanneer dit een rol speelt

De regeling komt in beeld als het terughalen van een goed duurder uitvalt dan het laten gaan. Het gaat vaak om zaken met een beperkte waarde die intussen veel verzorging, opslag of vervoer hebben gevergd. De wederpartij kan dan kiezen: zij vordert terug en betaalt de vergoedingen, of zij ziet van terugvordering af en is van die vergoedingen bevrijd.

Wat het voor de ontvanger betekent

Kiest de wederpartij voor afstand, dan houdt de ontvanger het goed zonder ervoor te betalen, maar verliest hij zijn aanspraak op de vergoedingen uit de artikelen 6:206 en 6:207 BW. Is er voor de eigendom een overdracht nodig, dan gebeurt die op kosten van de wederpartij en moet de ontvanger eraan meewerken. De wettekst verbindt de overdracht aan een doel: zij geschiedt 'ter bevrijding van deze vergoedingen'. Het is de wederpartij die haar op eigen kosten verricht, en de ontvanger die daaraan moet meewerken; het initiatief en de kosten liggen dus bij degene die van de vergoedingen af wil.

Een voorbeeld

Een handelaar levert per abuis een partij tuinaarde bij de verkeerde klant, die de zakken laat lossen, opslaan en gedeeltelijk verplaatsen. De kosten daarvan plus het vervoer terug overtreffen de waarde van de partij ruimschoots. De handelaar kan dan afstand doen van zijn recht op terugvordering en de partij, voor zover nodig, op zijn kosten aan de klant overdragen. De klant houdt de aarde en kan de kosten van lossen en opslag dan niet meer op de handelaar verhalen op grond van de artikelen 6:206 en 6:207 BW.

In de praktijk

Schriftelijke en ondubbelzinnige vastlegging van de afstand maakt later vast te stellen vanaf welk moment de aanspraken over en weer zijn geëindigd. Of afstand financieel zin heeft, volgt uit een vergelijking tussen de waarde van het goed en wat teruggave werkelijk kost, inclusief vervoer en de uitgaven van de ontvanger die anders zouden moeten worden vergoed. Let er ten slotte op dat deze regel alleen ziet op de vergoedingen uit de twee vorige artikelen; over andere schade die met de vergissing samenhangt zegt zij niets.