- De vergoeding die de handelaar aan de consument vraagt voor het gebruik van een bepaald betaalmiddel bedraagt ten hoogste de kosten van het gebruik daarvan voor de handelaar.
- De vergoeding die de handelaar bij de consument in rekening brengt voor telefonisch contact over de tussen hem en de consument gesloten overeenkomst bedraagt ten hoogste het basistarief. Bij ministeriële regeling kunnen nadere regels over de samenstelling en hoogte van het basistarief worden vastgesteld. Paragraaf 2. – Bepalingen voor overeenkomsten anders dan op afstand of buiten de verkoopruimte
Boek 6 Artikel 230k (6:230k BW)
Toeslagen voor betaalmiddelen en klantenservice
Wettekst
Toelichting
Artikel 6:230k BW gaat over twee bijkomende kosten die consumenten vaak tegenkomen: een toeslag voor de gekozen betaalmethode en de kosten van bellen met de klantenservice. Beide worden begrensd. Een handelaar mag er niets aan verdienen; hij mag hooguit doorberekenen wat het hem werkelijk kost, en bij telefonisch contact mag hij niet meer dan het basistarief rekenen.
De toeslag op het betaalmiddel
Vraagt de handelaar een vergoeding voor het gebruik van een bepaald betaalmiddel, dan mag die niet hoger zijn dan de kosten die het gebruik daarvan voor hemzelf meebrengt. Rekent hij een vast bedrag terwijl de werkelijke transactiekosten lager liggen, dan is het meerdere niet verschuldigd. De regel maakt een toeslag dus niet onmogelijk, maar haalt het verdienmodel eruit. Voor veel gangbare betaalmethoden gelden daarnaast Europese regels die een toeslag helemaal verbieden.
Het basistarief bij telefonisch contact
Neemt de consument telefonisch contact op over een overeenkomst die al is gesloten, dan mag de handelaar hem daarvoor niet meer in rekening brengen dan het basistarief. Een duur servicenummer voor klachten, vragen over de levering of het inroepen van garantie mag dus niet. Bij ministeriële regeling kunnen nadere regels worden gesteld over de samenstelling en de hoogte van dat basistarief.
Waarom deze grenzen er zijn
Beide regels sluiten sluiproutes af. Een lage prijs die door een toeslag alsnog oploopt, maakt vergelijken onmogelijk en verrast de klant bij het afrekenen. En een dure informatielijn maakt het uitoefenen van rechten kostbaar, waardoor mensen afzien van een klacht die zij terecht hebben. De wet zorgt ervoor dat de prijs de prijs is en dat contact opnemen niets extra's kost.
Een voorbeeld
Een webwinkel rekent bij betaling een vaste toeslag van vijf euro, terwijl de transactie haar aanzienlijk minder kost. Valt die betaalmethode alleen onder de grens van dit artikel, dan is het deel dat boven de werkelijke kosten uitgaat niet verschuldigd en kan de klant dat terugvorderen; bij de gangbare consumentenbetaalkaarten is iedere toeslag zelfs helemaal verboden, zodat de hele vijf euro vervalt. Rekent diezelfde winkel voor haar servicelijn een tarief per minuut dat ver boven het gewone gesprekstarief ligt, dan mag zij die kosten evenmin bij bestaande klanten neerleggen.
In de praktijk
Let bij het afrekenen op posten die pas in de laatste stap verschijnen en bewaar het overzicht. Wordt u voor een gesprek met de klantenservice meer in rekening gebracht dan een gewoon gesprek kost, wijs de handelaar daar dan schriftelijk op. Omdat deze afdeling dwingend is, kan een handelaar zich niet op zijn eigen voorwaarden beroepen om hogere kosten toch door te berekenen.