Boek 6 Artikel 202 (6:202 BW)

Artikel 6:202 BW gaat over de situatie waarin er wel iemand voor een ander is opgetreden, maar er iets schort aan die bemoeienis: er was geen redelijke grond om zich ermee in te laten, of het belang is niet naar behoren behartigd. In beide gevallen kan de belanghebbende dat gebrek tegenwerpen, bijvoorbeeld wanneer er een rekening komt. Dit artikel geeft hem de mogelijkheid dat recht te laten varen door het optreden goed te keuren.

Twee soorten gebreken

Het artikel noemt twee gebreken die de belanghebbende kan laten rusten. Het eerste raakt het begin: er was geen redelijke grond om zich met zijn belang in te laten. Het tweede raakt de uitvoering: de grond was er misschien wel, maar het belang is niet naar behoren behartigd. Goedkeuring kan op beide betrekking hebben. Of het ene of het andere gebrek speelt, maakt verschil voor wat de belanghebbende zonder goedkeuring kan tegenwerpen.

Wat goedkeuring doet

Keurt de belanghebbende goed, dan geeft hij zijn bevoegdheid prijs om zich tegenover de waarnemer op het gebrek te beroepen. Praktisch betekent dat: hij kan niet later alsnog zeggen dat het ingrijpen niet nodig was of dat het slecht is gedaan. De aanspraken van de waarnemer op vergoeding van schade en kosten staan dan overeind. Goedkeuring is vormvrij; zij kan uitdrukkelijk worden gegeven, maar ook blijken uit gedrag waaruit onmiskenbaar volgt dat de belanghebbende het optreden aanvaardt. Wie bijvoorbeeld zonder voorbehoud het resultaat gaat gebruiken en de rekening doorstuurt naar zijn verzekeraar, kan daarmee laten zien dat hij akkoord is.

De termijn

De waarnemer mag de belanghebbende een redelijke termijn stellen om zich uit te spreken; zo hoeft hij niet eindeloos in het ongewisse te blijven. Wat redelijk is hangt af van de zaak: bij een simpele reparatie is dat kort, bij een ingewikkelde kwestie waarover advies nodig is langer. Laat de belanghebbende die termijn verstrijken, dan kan hij het optreden daarna niet meer goedkeuren en houdt hij zijn verweer dat er een gebrek was. De afwikkeling loopt dan verder volgens de regels die bij dat gebrek horen.

Stelt de waarnemer geen termijn, dan noemt de wet geen moment waarop de mogelijkheid tot goedkeuren vervalt. Zolang de belanghebbende zich niet uitspreekt, staat voor beide partijen dan niet vast hoe de verhouding wordt afgewikkeld. De termijn uit de tweede zin van het artikel is het middel dat de wet de waarnemer geeft om die onzekerheid te beëindigen.

Een voorbeeld

Een familielid laat tijdens uw ziekenhuisopname uw cv-ketel vervangen terwijl reparatie had volstaan. U kunt zich erop beroepen dat uw belang niet naar behoren is behartigd en alleen betalen wat een reparatie zou hebben gekost. Bevalt de nieuwe ketel u en laat u weten dat u het zo goed vindt, dan is dat goedkeuring: daarna kunt u niet meer aanvoeren dat vervanging te ver ging. Uw familielid mag u vragen binnen twee weken te laten weten of u akkoord bent, zodat hij weet of hij de rekening kan doorbelasten.

In de praktijk

Voor de belanghebbende komt het in de praktijk neer op de vraag of hij zijn verweer tegen de waarnemer wil behouden of wil prijsgeven. Omdat goedkeuring ook uit gedrag kan blijken, kan een reactie op de rekening of het gebruik van het resultaat bij de beoordeling een rol spelen; een uitdrukkelijk voorbehoud of een duidelijke weigering maakt dan zichtbaar wat de bedoeling was. Voor de waarnemer geldt dat een overzicht van zijn kosten en het stellen van een termijn bepalen hoe snel duidelijk wordt of zijn optreden wordt goedgekeurd.