Boek 6 Artikel 13 (6:13 BW)

Regres klinkt eenvoudiger dan het is: u kunt wel een bijdrage vorderen, maar daarmee hebt u het geld nog niet. Blijkt een van de medeschuldenaren niets te bieden te hebben, dan komt de vraag op wie dat verlies draagt. Dit artikel geeft daarvoor een verdeelsleutel: het tekort wordt omgeslagen over de medeschuldenaren, in de verhouding die de wet aanwijst.

De hoofdregel bij insolventie

Is verhaal op een hoofdelijke schuldenaar geheel of gedeeltelijk onmogelijk, dan wordt het deel dat niet te halen blijkt verdeeld over zijn medeschuldenaren, naar verhouding van de aandelen die de schuld ieder van hen onderling aanging. Wie een groter aandeel had, draagt dus ook een groter stuk van het gat. De maatstaf is dezelfde als die voor de gewone bijdrageplicht: de interne verdeling tussen de schuldenaren.

Als degene die betaalde de schuld niet aanging

Het tweede lid ziet op een bijzonder geval: de schuld is geheel of gedeeltelijk gedelgd ten laste van een hoofdelijke schuldenaar die de schuld intern niet aanging. Blijkt bij niemand van degenen die de schuld wél aanging iets te halen, dan wordt het onverhaalbare deel omgeslagen over alle medeschuldenaren die de schuld niet aanging. De maatstaf is dan niet hun interne aandeel, want dat is nul, maar de bedragen waarvoor ieder van hen op het moment van delging tegenover de schuldeiser aansprakelijk was.

• Eerst de kring die de schuld aangaat. Daar hoort de last thuis, zolang daar iets te halen valt.

- Daarna de hoofdelijke schuldenaren die de schuld niet aangaat. Zij delen onderling het verlies, naar rato van het bedrag waarvoor ieder tegenover de schuldeiser aansprakelijk was.

De vordering blijft bestaan

Wie in een omslag heeft meegedragen, houdt het recht om zijn bijdrage alsnog terug te vorderen van degene die geen verhaal bood. Blijkt die persoon later toch weer iets te bezitten, bijvoorbeeld door een erfenis of doordat zijn onderneming opkrabbelt, dan kunnen de anderen bij hem aankloppen. Het verlies wordt dus verdeeld, maar niet kwijtgescholden.

Een voorbeeld. Drie broers en zussen sluiten samen hoofdelijk een lening van zestigduizend euro af voor de verbouwing van een vakantiehuis dat zij samen bezitten. Intern dragen zij de schuld in de verhouding dertig-, twintig- en tienduizend euro. De bank int het hele bedrag bij de oudste. Van de jongste, die tienduizend euro had moeten dragen, blijkt na beslag maar vierduizend euro te halen. Het resterende tekort van zesduizend euro wordt omgeslagen over de oudste en de middelste in de verhouding van hun aandelen, dus drie staat tot twee: de oudste draagt daarvan 3.600 euro, de middelste 2.400 euro. De middelste moet de oudste daarom 22.400 euro betalen. Krijgt de jongste later weer geld, dan kunnen beiden hun aandeel in het tekort alsnog van hem terugvorderen.

In de praktijk

Hoe langer met verhalen wordt gewacht, hoe groter de kans dat er bij een van de medeschuldenaren niets meer te halen valt, en dat verlies wordt vervolgens met de anderen gedeeld. Documentatie waaruit blijkt dat verhaal onmogelijk was, bijvoorbeeld een mislukte incasso of een faillissement, is nodig als de medeschuldenaren betwisten dat er iets om te slaan valt.