← Terug 3:241 · Opgave van de vordering waarvoor het pand tot zekerheid strekt Verder 3:243 · Zorgplicht van de pandhouder en de kosten van het onderpand →

Boek 3 Artikel 242 (3:242 BW)

Het verbod op herverpanding zonder uitdrukkelijke bevoegdheid

Wettekst

Een pandhouder is niet bevoegd het goed dat hij in pand heeft, te herverpanden, tenzij deze bevoegdheid hem ondubbelzinnig is toegekend.

Toelichting

Een pandhouder heeft zekerheid op andermans goed, maar hij is niet de eigenaar. Hij mag dat goed daarom niet op zijn beurt aan zijn eigen schuldeiser verpanden. Dat heet herverpanding en is verboden, tenzij de bevoegdheid hem ondubbelzinnig is gegeven. De pandgever moet dus duidelijk hebben ingestemd; uit een algemene of vage formulering volgt zo'n bevoegdheid niet.

Waarom de wet dit tegenhoudt

Bij herverpanding komt er een tweede schuldeiser bij met een eigen vordering en een eigen risico. Gaat het bij de pandhouder mis, dan kan zijn schuldeiser zich op het goed richten terwijl de eigenaar zelf niets verkeerd deed. De wet maakt dat daarom afhankelijk van zijn instemming.

Ondubbelzinnig toegekend

De uitzondering is streng geformuleerd. Er moet buiten twijfel staan dat de pandgever deze bevoegdheid heeft willen geven. Beslissend is dat over de inhoud geen misverstand kan bestaan: uit de bewoordingen moet blijken dat de pandhouder het goed tot zekerheid voor zijn eigen schulden mag gebruiken. Of dat in een concreet geval zo is, hangt af van de tekst en de omstandigheden waaronder de toestemming is gegeven.

Een voorbeeld. Een wijnhandel heeft een deel van zijn voorraad in vuistpand gegeven aan een leverancier die hem krediet verleende. In de pandakte staat met zoveel woorden dat de leverancier de flessen op zijn beurt aan zijn eigen financier in pand mag geven. Doet de leverancier dat, dan blijft hij binnen zijn bevoegdheid. Had de akte alleen bepaald dat de leverancier 'alle handelingen mag verrichten die hij nodig acht', dan is de ruimte om door te verpanden niet ondubbelzinnig gegeven en mag hij de flessen niet aan zijn financier als onderpand aanbieden.

De verhouding tot de pandgever

  • Het goed blijft van de pandgever. De pandhouder houdt het onder zich voor een bepaald doel: zekerheid, niet gebruik.

- Er hoort een zorgplicht bij. Wie een zaak in pand onder zich heeft, moet er volgens artikel 3:243 BW als een goed pandhouder voor zorgen.

In de praktijk

Voor wie iets waardevols in onderpand geeft, betekent dit artikel dat het onderpand zonder zijn instemming niet als zekerheid voor de schulden van de pandhouder kan gaan dienen. Wordt u om toestemming voor herverpanding gevraagd, dan gaat het om een bevoegdheid waardoor uw goed bloot kan komen te staan aan het verhaal van een schuldeiser met wie u zelf geen afspraak hebt.

Redactionele toelichting . Geen juridisch advies.

Relevante jurisprudentie

Deze uitspraken bepalen hoe dit artikel wordt toegepast.

  1. Wat verbiedt het herverpandingsverbod precies?

    Hoge Raad · 2015-12-18 · ECLI:NL:HR:2015:3619

    Een bank had een vordering in pand gekregen waaraan zelf ook zekerheden waren verbonden, en wilde die zekerheden uitwinnen. Betoogd werd dat dit in strijd kwam met het verbod van herverpanding. De Hoge Raad oordeelde dat de inningsbevoegdheid van de pandhouder mede de bevoegdheid omvat de aan de verpande vordering verbonden zekerheidsrechten uit te winnen. Het verbod van dit artikel ziet alleen op een beschikkingshandeling van de pandhouder die bestaat in verpanding aan een derde, en daarvan was hier geen sprake.

Uitspraken via rechtspraak.nl. De samenvattingen zijn van de redactie.

← Terug 3:241 · Opgave van de vordering waarvoor het pand tot zekerheid strekt Verder 3:243 · Zorgplicht van de pandhouder en de kosten van het onderpand →