Artikel 4.7 BVIE: Direct een beroep doen op de verdragen

Dit artikel geeft een groep mensen en bedrijven het recht zich voor het hele Benelux-gebied rechtstreeks te beroepen op de grote internationale verdragen: het Verdrag van Parijs, de Overeenkomst en het Protocol van Madrid, de Overeenkomst van 's-Gravenhage en het TRIPS-verdrag. Het gaat om onderdanen van de drie Benelux-landen, en om onderdanen van landen buiten de Unie van het Verdrag van Parijs die hier wonen of hier een daadwerkelijke en wezenlijke nijverheids- of handelsonderneming hebben.

Waarom deze bepaling nodig is

Internationale verdragen zijn traditioneel geschreven vanuit de gedachte dat een land buitenlanders niet mag achterstellen. Dat levert een merkwaardig gat op: de voordelen zijn dan bedoeld voor vreemdelingen, terwijl de eigen inwoners ze niet zouden kunnen inroepen. Deze bepaling dicht dat gat. Zij zorgt ervoor dat een ondernemer uit de Benelux dezelfde verdragsvoordelen kan claimen als een buitenlandse concurrent, en trekt bovendien wie hier echt onderneemt naar binnen, ook als zijn land geen partij is bij het Verdrag van Parijs.

Wat je eraan hebt

De verdragen bevatten regels die je in een concrete zaak kunt gebruiken. Denk aan het voorrangsrecht, waarmee een eerdere aanvraag in het ene land de datum bepaalt voor een latere aanvraag elders. Denk aan de bescherming van algemeen bekende merken, ook zonder inschrijving in het land waar het conflict speelt. Denk aan de internationale routes waarmee je met één aanvraag bescherming in meerdere landen aanvraagt. Dat het verdrag zelf al zoiets regelt, betekent niet dat je die instrumenten niet nodig hebt; ze werken juist over de grens heen.

Een echte onderneming, geen brievenbus

De sleutel zit in de woorden daadwerkelijk en wezenlijk. Een adres, een postbus of een lege vennootschap is niet genoeg. Er moet werkelijke bedrijvigheid zijn: mensen, activiteiten, klanten, omzet. Die eis voorkomt dat iemand zich met een papieren constructie toegang verschaft tot voordelen die bedoeld zijn voor wie hier daadwerkelijk actief is.

Een voorbeeld. Een fabrikant uit een land buiten de Unie opent een productiehal en een verkoopkantoor in de Benelux met eigen personeel. Ook al is zijn thuisland geen partij bij het Verdrag van Parijs, hij kan zich hier op de verdragsbepalingen beroepen. Een concurrent die alleen een servicekantoor met een doorschakelnummer heeft, komt daar niet mee weg.

In de praktijk

• Bewaar bewijs van je aanwezigheid. Huurcontracten, loonstroken, facturen en leveringen laten zien dat je onderneming echt is.
• Denk in twee lagen. Eerst wat dit verdrag zelf regelt, daarna wat de internationale verdragen er nog bovenop geven.
• Roep het voorrangsrecht bewust in. Dat werkt alleen als je het op tijd en op de juiste manier claimt; het gaat niet vanzelf.
• Laat je thuisland niet je uitgangspunt zijn. Ook zonder verdragsband van je eigen land kun je via je vestiging hier toegang krijgen.

Hoe dit verdrag zich verder tot andere regels verhoudt, staat in artikel 4.8 BVIE.