Artikel 2.14 BVIE: Oppositie instellen tegen een merkaanvraag

Wie ziet dat een ander een merk aanvraagt dat te dicht bij zijn eigen oudere merk komt, hoeft niet te wachten tot dat merk is ingeschreven en hoeft ook niet meteen naar de rechter te stappen. Dit artikel geeft hem twee maanden na de publicatie van de aanvraag om bij het Bureau schriftelijk oppositie in te stellen: een bezwaarprocedure die veel sneller en goedkoper is dan een gerechtelijke procedure.

De achterliggende gedachte is dat botsingen tussen merken het beste worden opgelost voordat het jongere merk in het register staat. Het Bureau onderzoekt een aanvraag namelijk niet uit zichzelf op oudere rechten van anderen; het let alleen op bezwaren die in het merk zelf liggen, zoals het ontbreken van onderscheidend vermogen — het vermogen van een teken om de waren van de ene onderneming te onderscheiden van die van een andere. Wie oudere rechten heeft, moet dus zelf aan de bel trekken.

Twee maanden, en geen dag langer

De termijn begint te lopen bij de publicatie van de aanvraag, niet bij het moment waarop jij het toevallig ontdekt. Dat maakt merkbewaking belangrijk: zonder een systeem dat nieuwe publicaties met jouw merk vergelijkt, mis je de termijn zonder het te merken. Wie te laat is, staat niet met lege handen — de inschrijving kan daarna nog worden aangevochten — maar dat loopt via een zwaardere en duurdere route.

Alleen relatieve gronden

Oppositie kan uitsluitend worden gebaseerd op de relatieve weigeringsgronden van artikel 2.2ter BVIE. Relatief wil zeggen: het bezwaar komt niet uit het merk zelf voort, maar uit een ouder recht van iemand anders. Dat het aangevraagde teken beschrijvend of misleidend zou zijn, is een absolute grond en hoort dus niet thuis in een oppositie; daarvoor bestaat een ander spoor.

Wie mag oppositie voeren

• Houders van oudere merken, en de licentiehouders die zij daarvoor uitdrukkelijk hebben gemachtigd.
• De werkelijke merkhouder tegenover zijn eigen agent of vertegenwoordiger die het merk zonder toestemming op eigen naam heeft aangevraagd. In dat geval kan hij bovendien vorderen dat de aanvraag aan hem wordt overgedragen, zoals artikel 2.20ter BVIE mogelijk maakt.

- Wie een oorsprongsbenaming of geografische aanduiding mag inroepen op grond van het recht dat daarop van toepassing is.

Je hoeft niet alles aan te vallen

Een oppositie kan op één ouder recht steunen of op meerdere tegelijk, en kan zich richten tegen alle waren en diensten in de aanvraag of slechts tegen een deel daarvan. Dat is nuttig als de aanvraag veel breder is dan het werkelijke conflict. Een meubelmaker met een ingeschreven woordmerk voor kasten ziet bijvoorbeeld een vrijwel gelijkluidende aanvraag verschijnen voor meubelen, woontextiel en tuingereedschap. Hij richt zijn oppositie alleen op meubelen en woontextiel; voor tuingereedschap laat hij de aanvraag met rust, wat de discussie overzichtelijk en zijn kostenrisico kleiner houdt. Let daarbij ook op de betaling: een oppositie telt formeel pas mee als de verschuldigde taksen zijn voldaan. Een op tijd ingediend maar onbetaald bezwaar is dus geen bezwaar. Reken de betaling daarom mee in je planning en wacht niet tot de laatste dag van de termijn.

In de praktijk

• Voor de merkhouder: zet bewaking op je belangrijkste merken, noteer de publicatiedatum meteen als deadline en verzamel vast bewijs van je eigen gebruik — de tegenpartij kan daar in de procedure om vragen.
• Voor de aanvrager: doe vóór het indienen zelf een onderzoek naar oudere merken. Een oppositie kost tijd en geld, en een aanvraag die je toch niet kunt verdedigen, kun je beter meteen aanpassen of beperken.
• Voor beiden: de oppositieprocedure biedt ruimte om er samen uit te komen, bijvoorbeeld met een afspraak over beperking van de waren of diensten. Het verloop van de procedure staat in artikel 2.16 BVIE.