Artikel 2.35quater BVIE: Wanneer een keurmerk wordt geweigerd

Dit artikel bepaalt wanneer het Bureau een aanvraag voor een certificeringsmerk moet tegenhouden. Naast de gewone weigeringsgronden die voor elk merk gelden, gaat het hier om drie extra situaties: de eisen voor dit merktype zijn niet nageleefd, het reglement gaat over de schreef, of het publiek raakt in verwarring over wat het merk eigenlijk voorstelt.

De achtergrond is dat een keurmerk pas waarde heeft als er iets achter zit. Een merk dat certificering suggereert zonder een werkend keuringssysteem misleidt niet één afnemer maar een hele markt, en beschadigt daarmee ook de keurmerken die wel deugen. De toets aan de poort is daarom strenger dan bij een gewoon merk.

De eigen eisen van het hoofdstuk

De eerste grond is het spiegelbeeld van de voorwaarden die het verdrag aan certificeringsmerken stelt. Voldoet de aanvrager niet aan de definitie en aan de neutraliteitseis van artikel 2.35bis BVIE, dan gaat de aanvraag niet door. Hetzelfde geldt als het gebruiksreglement uit artikel 2.35ter BVIE ontbreekt of niet de voorgeschreven onderdelen bevat. Een aanvrager die zelf actief is op de markt die hij wil keuren, of die een reglement van één alinea indient, loopt hier vast.

Daarnaast wordt de aanvraag geweigerd als het reglement zelf in strijd is met de openbare orde of de goede zeden. Denk aan toelatingsvoorwaarden die groepen zonder objectieve reden uitsluiten, of aan een reglement dat feitelijk een verboden marktafspraak vastlegt.

Misleiding over de aard van het merk

De tweede grond is subtieler. Ook een inhoudelijk keurig reglement helpt niet als het merk zelf het publiek op het verkeerde been zet over zijn aard of betekenis. Het verdrag noemt in het bijzonder het geval dat het teken de indruk wekt iets anders te zijn dan een certificeringsmerk. Een teken dat is vormgegeven als een officieel toezichtsteken of dat suggereert dat een overheid erachter zit terwijl dat niet zo is, valt in deze categorie.

Ook een merk dat meer belooft dan het reglement waarmaakt, kan hier stranden. Wie een teken indient met de woordelijke suggestie van een volledige veiligheidskeuring terwijl het reglement slechts één onderdeel toetst, misleidt over de betekenis van het merk.

Herstel is mogelijk

Het derde lid is de reddingslijn: de aanvraag wordt niet afgewezen als de aanvrager het gebruiksreglement zo aanpast dat het alsnog aan de eisen voldoet. Dat is praktisch, want de meeste bezwaren zitten in het reglement en niet in het teken. Voor de aanvrager betekent het dat een bezwaar van het Bureau geen eindpunt hoeft te zijn, mits hij snel en gericht reageert.

Een stichting wil een keurmerk voor brandveilig meubelstoffering inschrijven. Het teken bevat een schild met een tekst die sterk lijkt op de aanduiding van een wettelijke goedkeuring, terwijl het reglement alleen een eigen rooktest voorschrijft. De aanvraag stuit op de misleidingsgrond. Een aangepast teken en een reglement dat precies benoemt wat wel en niet wordt getest, brengen de aanvraag alsnog binnen.

In de praktijk

• Voor de aanvrager: loop je reglement langs de zes punten die artikel 2.35ter BVIE voorschrijft — wie het merk mag gebruiken, welke kenmerken worden gecertificeerd, hoe die worden getest, hoe op het gebruik wordt toegezien, onder welke voorwaarden het merk mag worden gevoerd en welke sancties er staan op overtreding — en controleer of je organisatie echt buiten de gekeurde markt staat.
• Voor de aanvrager na een bezwaar: pas het reglement aan in plaats van het bezwaar te bestrijden. Dat is de route die het verdrag zelf aanwijst.
• Voor een concurrent: een merk dat hier doorheen is geglipt, blijft aanvechtbaar. Dezelfde gebreken keren terug als grond voor nietigverklaring.