Artikel 1.13 BVIE: Taksen bij indiening via de nationale dienst

Een aanvraag voor een merk of voor een tekening of model hoeft niet altijd rechtstreeks bij het Benelux-Bureau te worden ingediend. In elk van de drie landen bestaat een nationale dienst voor industriele eigendom waar je terecht kunt, en die dienst stuurt het dossier door. Dit artikel regelt wat er in dat geval met het geld gebeurt: van de taks die je betaalt gaat een deel naar de dienst die de handeling voor je heeft verricht.

Het gaat dus niet over de hoogte van de taks die jij betaalt, maar over de verdeling ervan achter de schermen. Toch heeft die verdeling een gevolg dat voor jou wel voelbaar is, en dat staat in het tweede lid.

Een vergoeding voor werk dat wordt uitbesteed

Een nationale dienst die aanvragen aanneemt, controleert of het formulier compleet is en het dossier doorgeleidt, maakt daarvoor kosten. Het verdrag laat die kosten niet bij dat land liggen, maar dekt ze uit de opbrengst van de taksen die via die dienst binnenkomen. Welk percentage wordt uitgekeerd, staat niet in het verdrag zelf: dat wordt vastgesteld in het uitvoeringsreglement, de nadere regeling waarin de praktische uitwerking van dit verdrag is ondergebracht.

Dat het percentage in het uitvoeringsreglement staat en niet in het verdrag heeft een praktische reden. Een verdrag wijzigen is een zware operatie waarvoor alle drie de landen nodig zijn; een uitvoeringsreglement kan sneller worden aangepast als de werkelijke kosten veranderen.

Geen tweede rekening van het eigen land

Het tweede lid is de bepaling die de aanvrager direct raakt. Voor de handelingen die via een nationale dienst lopen, mogen de landen zelf geen nationale taksen meer instellen. Er is dus een tarief, en dat is het Benelux-tarief. Een land kan er niet voor kiezen om zijn eigen dienst te laten meeliften met een opslag voor de nationale schatkist.

Zonder deze regel zou de keuze waar je indient een kostenkeuze worden, en zou de goedkoopste route in de drie landen verschillen. Dat past niet bij een verdrag dat juist een gemeenschappelijk merken- en modellenrecht wil neerzetten, met dezelfde spelregels voor een ondernemer in Antwerpen, Luik of Groningen.

Een voorbeeld

Een start-up die een nieuw logo laat registreren, dient de aanvraag in bij de nationale dienst van haar eigen land omdat het loket vertrouwd is en de balie in de eigen taal helpt. Zij betaalt daarvoor de taks die voor de hele Benelux geldt en niets meer. Achteraf krijgt die nationale dienst een deel van dat bedrag als kostenvergoeding, maar de start-up merkt daar niets van: haar factuur is even hoog als die van een concurrent die rechtstreeks bij het Bureau heeft ingediend.

In de praktijk

• Voor de aanvrager: laat de route niet door de prijs bepalen, want die is gelijk. Kies op grond van gemak, taal en de vraag hoe snel je een bevestiging wilt hebben.
• Let op de afhandelingsduur: een tussenschakel kan het verdere verloop van je dossier vertragen. Voor je plaats in de rij maakt de route echter niets uit: de datum van je aanvraag wordt bepaald door het moment waarop de stukken bij de nationale dienst of bij het Bureau binnenkomen, en schuift dus niet op.
• Krijg je toch een extra nationale nota? Dan is die voor deze handelingen niet in overeenstemming met dit artikel. Vraag om de wettelijke grondslag voordat je betaalt.

Dit artikel hoort bij het eerste, organisatorische deel van het verdrag. Wie het Bureau en de Organisatie waar het over gaat wil plaatsen, vindt de instelling daarvan in artikel 1.2 BVIE en de vestigingsplaats in artikel 1.5 BVIE.