Artikel 1.12 BVIE: Hoe de Organisatie wordt betaald

Dit artikel regelt de financiering van de Benelux-Organisatie. Het uitgangspunt is dat zij haar lopende uitgaven zelf dekt uit haar eigen ontvangsten. Alleen voor buitengewone uitgaven kan de Raad van Bestuur bij de drie landen een bijdrage vragen, die voor de helft door Nederland en voor de helft door de Belgisch-Luxemburgse Economische Unie wordt gedragen.

Dat de organisatie zichzelf bedruipt, is een bewuste keuze. Haar inkomsten komen grotendeels van de gebruikers van het stelsel: wie een merk of een model aanvraagt, vernieuwt of laat wijzigen, betaalt daarvoor. De kosten van het systeem komen zo terecht bij de partijen die er profijt van hebben, en niet bij de belastingbetaler in het algemeen.

Wat dit betekent voor de tarieven

Omdat de lopende kosten uit de ontvangsten moeten komen, bestaat er een directe band tussen de begroting en wat u betaalt. De tarieven zijn geen willekeurig bedrag maar het sluitstuk van een begroting die de Raad van Bestuur jaarlijks vaststelt, zoals artikel 1.9 BVIE bepaalt. Dat verklaart ook waarom kosten periodiek worden herzien.

Buitengewone uitgaven

Voor uitzonderlijke posten, bijvoorbeeld een grote investering die niet uit de gewone exploitatie te dekken is, bestaat een noodklep: de landen kunnen worden gevraagd bij te dragen. De verdeling is vast en eenvoudig, wat discussie achteraf voorkomt. Het is uitdrukkelijk een uitzondering; het is niet de normale financieringswijze.

Waarom dit voor u telt

Een start-up met een beperkt budget vraagt zich af waarom een merkinschrijving geld kost en waarom er bij vernieuwing opnieuw betaald moet worden. Het antwoord ligt hier: er is geen algemene financiering die de kosten opvangt. Tegelijk is dat een reden om goed na te denken over de omvang van uw aanvraag, want de kosten hangen samen met het aantal klassen waarvoor u bescherming vraagt.

In de praktijk

• Begroot de vervolgkosten. Een registratie is niet eenmalig: instandhouding vraagt na verloop van tijd opnieuw betaling.
• Vraag niet breder aan dan nodig. Meer klassen betekent meer kosten, en een te brede inschrijving kan later kwetsbaar zijn als het merk voor die waren of diensten niet echt wordt gebruikt.
• Reken op indexering. Omdat het stelsel kostendekkend moet zijn, bewegen tarieven mee met de uitgaven van de organisatie.

Dit artikel sluit het institutionele deel van het verdrag af. Het hangt samen met artikel 1.9 BVIE, waar de begrotingsbevoegdheid ligt, en met artikel 1.3 BVIE, dat bepaalt welke taken met dat geld moeten worden uitgevoerd.