Boek 5 Artikel 12 (5:12 BW)

Dit is een technische bepaling die de wettelijke regeling over gevonden zaken werkbaar maakt in het dagelijks leven. Zij geeft de mogelijkheid om bij of krachtens algemene maatregel van bestuur vier dingen te regelen: nadere regels over hoe gemeenten hun bevoegdheden uit de voorafgaande artikelen uitoefenen, de aanwijzing van groepen niet-kostbare zaken, de aanwijzing van personen en instellingen die van de aangifteplicht worden vrijgesteld of met een gemeente worden gelijkgesteld, en het gelijkstellen van bepaalde niet afgehaalde zaken met gevonden zaken.

De kortere termijn voor niet-kostbare zaken

Onderdeel b verwijst naar artikel 5:6 lid 2 BW. Dat lid bevat een afwijkende, kortere termijn voor zaken die behoren tot een groep niet-kostbare zaken. Welke groepen dat zijn, staat niet in het Burgerlijk Wetboek zelf: zij worden bij of krachtens algemene maatregel van bestuur aangewezen. Een vondst die niet tot zo'n aangewezen groep behoort, valt onder de gewone termijn van artikel 5:6 BW, hoe gering haar waarde in een concreet geval ook is. Of de verkorte afwikkeling geldt, hangt dus af van de inhoud van de uitvoeringsregeling en niet van een eigen schatting van de vinder.

Vrijstelling en gelijkstelling

Sommige organisaties krijgen door de aard van hun werk voortdurend voorwerpen binnen die bezoekers of klanten hebben laten liggen. Voor hen zou het weinig zin hebben om elk los voorwerp afzonderlijk bij de gemeente aan te geven. De wet maakt het daarom mogelijk om bepaalde soorten personen en instellingen geheel of gedeeltelijk vrij te stellen van de aangifteplicht van artikel 5:5 BW, al dan niet onder voorwaarden, of hen voor de afwikkeling van vondsten met een gemeente gelijk te stellen. Wie is gelijkgesteld, handelt de vondst dus zelf af binnen het stelsel van de wet. Welke organisaties dat zijn, volgt niet uit dit artikel, maar uit de regeling die op grond ervan is of wordt gemaakt.

• Nadere regels — hoe gemeenten hun bevoegdheden rond vondsten uitoefenen.
• Niet-kostbare zaken — groepen zaken waarvoor de kortere termijn geldt.
• Vrijgestelde of gelijkgestelde instellingen — organisaties die vondsten zelf mogen afwikkelen.

- Niet afgehaalde zaken — spullen die bij zo'n instelling zijn blijven liggen en met gevonden zaken kunnen worden gelijkgesteld.

Wat dit voor u betekent

Voor wie iets kwijt is, betekent het dat de gemeente niet altijd het juiste adres is. Bent u iets verloren op een plek die door een organisatie wordt beheerd, informeer dan eerst bij die organisatie. Voor wie iets vindt, betekent het dat afgeven bij de beheerder van de ruimte een volwaardige route kan zijn. En voor organisaties betekent het dat de afhandeling van gevonden voorwerpen geen kwestie van huisregels is, maar van een wettelijk kader dat via een algemene maatregel van bestuur op hen van toepassing kan zijn.

Een voorbeeld. Een instelling die op grond van onderdeel c is aangewezen, heeft ook een bewaarplaats waar bezoekers tassen en andere spullen tijdelijk in bewaring kunnen geven. Haalt iemand zijn tas daar niet meer op, dan is dat strikt genomen geen gevonden zaak: zij is niet verloren, maar achtergelaten. Onderdeel d maakt het mogelijk dat zulke niet afgehaalde zaken bij een aangewezen persoon of instelling voor de afwikkeling met gevonden zaken worden gelijkgesteld. Of dat voor een bepaalde organisatie geldt en welke termijnen er dan lopen, staat in de uitvoeringsregeling en niet in dit artikel.

In de praktijk

Dit artikel schept zelf geen rechten of plichten voor burgers; het maakt regelgeving mogelijk. Wat er voor een burger uit volgt, hangt af van de regeling die op grond ervan is gemaakt: voor aangewezen groepen niet-kostbare zaken kan een kortere termijn lopen, en een vondst kan in plaats van bij een gemeente terechtkomen bij een persoon of instelling die voor de afwikkeling met een gemeente is gelijkgesteld.