Artikel 18 ROW 1995: Van internationale aanvraag naar Europees octrooi

Wie in een internationale octrooiaanvraag het Koninkrijk aanwijst of kiest, vraagt daarmee niet om een nationaal octrooi maar om een Europees octrooi. Dit artikel merkt die aanwijzing namelijk aan als een verzoek van de aanvrager om een Europees octrooi te verkrijgen.

Achter die ene zin schuilt een principiele keuze. Het Koninkrijk heeft ervoor gekozen om de internationale route niet te laten uitmonden in een nationale behandeling, maar in de Europese. Dat voorkomt dat er twee inhoudelijk verschillende procedures naast elkaar bestaan voor hetzelfde eindresultaat, en het sluit aan bij het feit dat de meeste aanvragers die internationaal denken toch al meerdere Europese landen op het oog hebben.

Wat dit betekent voor je aanvraagstrategie

Voor een uitvinder heeft dit een concreet gevolg. Wil je bescherming in Nederland via de internationale route, dan verloopt de vervolgstap langs het Europees Octrooiverdrag en niet langs een nationale behandeling door het Nederlandse bureau. Je krijgt dus te maken met de Europese procedure, met inhoudelijk onderzoek op nieuwheid en inventiviteit, met de Europese proceduretalen en met de kosten die daarbij horen.

Het alternatief blijft gewoon bestaan: je kunt ook rechtstreeks een nationale aanvraag indienen bij het Nederlandse bureau. Dat is een aparte route met een eigen karakter en eigen kosten. Wat dit artikel doet, is die twee wegen uit elkaar houden zodra je voor de internationale route kiest.

Aanwijzing en keuze

De bepaling noemt zowel de aanwijzing als, in voorkomend geval, de keuze van het Koninkrijk. Dat zijn twee momenten in het internationale systeem waarop je aangeeft voor welke gebieden je aanvraag moet gelden. In beide gevallen is het effect hetzelfde: het wordt behandeld als een verzoek om een Europees octrooi.

Een voorbeeld

Een ontwerpbureau ontwikkelt een opvouwbare fietsdrager en dient een internationale aanvraag in waarin het Koninkrijk is aangewezen. Later constateert de ontwerper dat hij eigenlijk alleen in Nederland wil verkopen en hoopt op een goedkope nationale afhandeling. Die vlieger gaat niet op: zijn aanwijzing geldt als verzoek om een Europees octrooi, met de daarbij horende procedure. Had hij alleen de Nederlandse markt willen dekken, dan was een rechtstreekse nationale aanvraag vanaf het begin de logische keuze geweest.

In de praktijk

• Bepaal vooraf je markten. Alleen Nederland en geen buitenland? Dan is de internationale route meestal een omweg. Meerdere landen, en twijfel over welke? Dan is die route juist nuttig.
• Reken de Europese vervolgkosten mee. Onderzoek, examinering, jaartaksen en later validatie of eenheidsbescherming vormen samen het grootste deel van het budget.
• Bewaak de overgangstermijn. Het moment waarop je de internationale aanvraag in de Europese fase brengt, is hard. Wie dat moment mist, staat met lege handen terwijl de aanvraag zelf technisch prima was.

Dit artikel sluit direct aan op artikel 17 ROW 1995, dat regelt dat het Nederlandse bureau internationale aanvragen in ontvangst mag nemen. Waar dat artikel over het loket gaat, gaat dit artikel over de bestemming.