Artikel 15 ROW 1995: Het bureau dat octrooien verleent

De uitvoering van de octrooiwet ligt bij een gespecialiseerd bureau: Octrooicentrum Nederland. Dit artikel wijst dat bureau aan, geeft het zijn wettelijke taken en laat de inrichting en werkwijze ervan over aan een besluit van de minister.

Een octrooistelsel heeft een instantie nodig die aanvragen in ontvangst neemt, dossiers bijhoudt, een openbaar register voert en de internationale verplichtingen op octrooigebied uitvoert. De wetgever heeft die taken niet verspreid over allerlei bestuursorganen, maar bij één bureau geconcentreerd. Dat maakt de route voor een uitvinder overzichtelijk: er is één loket, en wie iets wil weten over een octrooi weet waar hij moet zijn.

Welke taken het bureau heeft

Het bureau voert in de eerste plaats deze rijkswet uit: het ontvangt octrooiaanvragen, behandelt ze, houdt het octrooiregister bij dat in artikel 19 ROW 1995 is geregeld en geeft het officiële blad uit waarover artikel 20 ROW 1995 gaat. Daarnaast draagt de wet het bureau taken op die uit andere wetten of uit bindende internationale afspraken voortvloeien. Zo treedt het op als ontvangend bureau voor internationale aanvragen, waarover artikel 17 ROW 1995 meer zegt.

Belangrijk om te weten is wat het bureau niet doet. Het beslist niet over inbreuk, schadevergoeding of nietigheid van een verleend octrooi: dat zijn vragen voor de rechter. Het bureau is de administratieve schakel van het stelsel, niet de geschillenbeslechter.

Een Nederlandse instelling met een taak voor meer landen

De octrooiwet is een rijkswet en geldt niet alleen voor Nederland. Het bureau is formeel een Nederlandse instelling, maar vervult voor octrooien ook voor Curacao en Sint Maarten de rol van centrale bewaarplaats die het Verdrag van Parijs voorschrijft. Praktisch betekent dat: een ondernemer in Curacao of Sint Maarten komt voor octrooizaken bij hetzelfde bureau uit als een ondernemer in Nederland.

Inrichting en werkwijze staan niet in de wet

Het tweede lid laat de organisatie van het bureau over aan een besluit van de minister. De wet legt dus niet vast hoeveel afdelingen er zijn, hoe het werk verdeeld wordt of hoe de interne procedures lopen. Dat kan meebewegen met de praktijk, bijvoorbeeld als aanvragen digitaal binnenkomen in plaats van op papier. Voor jou als aanvrager betekent het dat je procedurele details eerder terugvindt in lagere regelgeving en in de gepubliceerde werkwijze van het bureau dan in de wettekst zelf.

In de praktijk

Een meubelmaker ontwikkelt een scharnier waarmee een tafelblad zonder gereedschap kan worden verlengd. Hij wil bescherming, maar weet niet waar hij moet beginnen. Zijn aanvraag hoort bij dit bureau thuis, net als de latere betaling van jaartaksen en de inschrijving van een eventuele overdracht. Meent hij later dat een concurrent zijn scharnier namaakt, dan moet hij niet bij het bureau zijn maar bij de rechter.

• Voor de aanvrager: houd er rekening mee dat het bureau je aanvraag administratief beoordeelt en niet je zakelijke belang behartigt. Wie inhoudelijk advies wil over de haalbaarheid van een octrooi, schakelt een octrooigemachtigde in.
• Voor wie onderzoek doet: het bureau is ook je bron. Registers en dossiers zijn openbaar, zodat je kunt nagaan of een concurrent bescherming heeft en hoe ver die reikt.
• Voor bedrijven in Curacao en Sint Maarten: reken niet op een eigen lokaal loket voor octrooien; de gang loopt via hetzelfde bureau als in Nederland.

Dit artikel is dus vooral een organisatiebepaling, maar wel een die de rest van het hoofdstuk draagt: bijna elke procedureregel in de octrooiwet verwijst terug naar handelingen van dit bureau.