Artikel 114 ROW 1995: Beëindiging van de onderlinge regeling

Deze slotbepaling regelt de uitgang. De landen van het Koninkrijk hebben het octrooirecht gezamenlijk geregeld in een rijkswet, maar de bepaling voorziet in een manier om die onderlinge regeling te beëindigen. In Nederland kan bij wet en in Aruba, Curaçao en Sint Maarten kan bij landsverordening worden verklaard dat de onderlinge regeling moet eindigen. Vanaf het derde kalenderjaar na de afkondiging daarvan verandert de status van deze regeling: in Nederland wordt zij een gewone wet, in de andere landen een landsverordening.

Het initiatief kan dus van elk land afzonderlijk komen, en het instrument is telkens de eigen wetgeving van dat land: in Nederland een wet in formele zin, in de Caribische landen een landsverordening. Een besluit van de regering alleen is niet voldoende.

Wat er precies verandert

Het gaat om een verandering van status, niet van inhoud. De artikelen blijven staan en blijven gelden; alleen de grondslag verandert. Wat eerst een gezamenlijke regeling was, wordt daarna nationale regelgeving van elk land afzonderlijk. Vanaf dat moment kan elk land zijn eigen tekst wijzigen zonder de anderen, en kunnen de stelsels uit elkaar gaan lopen.

De verandering gaat niet direct in. Zij treedt op met ingang van het derde kalenderjaar na het jaar van afkondiging van de wet of landsverordening. Wordt een verklaring bijvoorbeeld in de loop van een bepaald jaar afgekondigd, dan verandert de status pas op 1 januari van het derde jaar daarna. In de tussentijd blijft de rijkswet als gezamenlijke regeling gelden.

Wat buiten de opzegging blijft

Op één punt geldt de uitgang niet. Voor de artikelen 40 tot en met 45 ROW 1995, die gaan over geheimhouding van uitvindingen in het belang van de verdediging van het Koninkrijk, en voor artikel 59 ROW 1995 gelden de vorige volzinnen niet. Die bepalingen behouden dus hun karakter van rijkswet, ook als de rest van de wet voor een of meer landen nationaal zou worden.

Wat dit voor rechthebbenden betekent

Voor de dagelijkse praktijk verandert er door dit artikel niets, zolang geen enkel land van de mogelijkheid gebruikmaakt. Toch is het nuttig om te weten dat de eenheid van het octrooirecht binnen het Koninkrijk op een opzegbare regeling berust. Wie langlopende afspraken maakt over meerdere gebiedsdelen, kan dat gegeven meenemen.

Een voorbeeld

Een producent van zonnepanelen sluit een licentie voor tien jaar die het hele geldingsgebied van deze wet bestrijkt. In het contract staat alleen dat de licentie geldt waar deze rijkswet verbindend is. Zou een van de landen tijdens de looptijd besluiten eruit te stappen, dan is onduidelijk of de licentie daar nog doorloopt. Met een uitdrukkelijke omschrijving van de betrokken gebieden, los van de status van de regeling, was dat niet gebeurd.

In de praktijk

• Voor contracten met een lange looptijd: benoem de gebieden concreet in plaats van te verwijzen naar het geldingsgebied van een regeling die van status kan veranderen.
• Voor adviseurs: houd bij dossiers met een Caribische component in de gaten welke regeling daar op het beslissende moment gold. Bij een statuswijziging kunnen de teksten na verloop van tijd uiteenlopen.
• Voor defensiegevoelige uitvindingen: de artikelen 40 tot en met 45 ROW 1995 blijven volgens de wettekst hoe dan ook als rijkswet gelden; een opzegging verandert daaraan niets.

Artikel 113 ROW 1995 bepaalt waar de wet geldt; deze bepaling regelt hoe de gezamenlijke regeling kan worden omgezet in nationale regelgeving.