Artikel 78 WVW 1994: Wie keuringsrapporten mag afgeven

Keuren mag niet iedereen. Dit artikel wijst twee soorten afgevers aan: de Dienst Wegverkeer zelf, in het kader van een keuring die die dienst heeft verricht, en een erkenninghouder die daartoe gerechtigd is, in het kader van een keuring die hij heeft verricht. In beide gevallen gelden de regels die bij algemene maatregel van bestuur zijn gesteld. Daarnaast bevat het artikel een waarborg dat er altijd genoeg keuringscapaciteit is bij partijen die zelf geen onderhoud of reparaties doen.

Twee routes naar een rapport

Het overgrote deel van de periodieke keuringen loopt via erkende bedrijven: garages en keuringsstations die van de Dienst Wegverkeer een erkenning hebben gekregen en waar bevoegde keurmeesters werken. De dienst zelf geeft alleen keuringsrapporten af als achtervang, zoals hierna wordt beschreven. Cruciaal in beide varianten is dat het rapport hoort bij een keuring die de afgever ook echt heeft uitgevoerd; een rapport op afstand, zonder eigen waarneming, past niet in dit stelsel.

De onafhankelijke keuring als achtervang

Een garage die keurt en tegelijk repareert, heeft er financieel belang bij dat er iets te herstellen valt. De wetgever heeft dat risico niet verboden, maar wel opgevangen: het tweede lid draagt de Dienst Wegverkeer op om zelf te voorzien in afgifte wanneer er onvoldoende keuringen worden afgegeven door erkende partijen die géén onderhoud of reparaties verrichten. Wie zijn voertuig wil laten keuren door iemand die er niets aan kan verdienen, moet daarvoor dus terechtkunnen.

Het derde lid vormt de keerzijde daarvan. Zijn er wél genoeg onafhankelijke keuringsplaatsen, dan houdt de dienst zich afzijdig en geeft zij zelf geen rapporten af. Zo concurreert de overheid niet met een markt die haar werk doet, maar springt zij bij als die markt een gat laat vallen.

Een voorbeeld

Iemand vertrouwt de keuring bij de eigen dealer niet en wil een keuring zonder reparatiebelang. Dankzij deze bepaling hoort er een keuringsplaats beschikbaar te zijn die alleen keurt. Het rapport dat daar wordt afgegeven, heeft precies dezelfde waarde als een rapport van een garage: de erkenning bepaalt de bevoegdheid, niet het soort bedrijf.

Afbakening

Wat de aanvrager moet aanleveren, staat in artikel 76 WVW 1994; dat het voertuig moet kloppen met de registratie, in artikel 77 WVW 1994. De melding van een voorgenomen afgifte aan de beheerder van het kentekenregister regelt artikel 79 WVW 1994. Hoe lang een keuringsbewijs geldig is, volgt uit artikel 81 WVW 1994. Het toezicht op de kwaliteit van de keuringen loopt via de steekproefherkeuring van artikel 86 WVW 1994 en via artikel 86a WVW 1994.

In de praktijk

Voor de eigenaar betekent dit vooral: kijk of het bedrijf een erkenning heeft, want alleen dan levert de keuring een geldig rapport op. Voor bedrijven is de erkenning een vergunning met verplichtingen eraan vast; wie keurt zonder bevoegdheid, geeft geen geldig rapport af en riskeert maatregelen tegen de erkenning.