Artikel 154 WVW 1994: Kosten van tekens voor het wegbeheer

Dit artikel maakt een uitzondering op de hoofdregel van artikel 152 WVW 1994. Gaat het om verkeerstekens die ertoe strekken de weg in stand te houden en de bruikbaarheid daarvan te waarborgen, dan komen plaatsing en verwijdering voor rekening van het openbaar lichaam dat het beheer over de weg heeft, of van de eigenaar als geen openbaar lichaam die weg beheert. Niet het besluitnemende gezag betaalt dus, maar de partij die de weg onder zich heeft.

Waarom deze uitzondering

Sommige tekens dienen het verkeer, andere dienen de weg. Een gewichtsbeperking bij een kwetsbare brug of een verbod voor bepaalde voertuigen op een fundering die dat niet aankan, is er niet om het verkeer te ordenen maar om de weg te sparen. Het belang van die maatregel ligt bij de beheerder: hij voorkomt schade aan zijn eigen infrastructuur en houdt haar bruikbaar. Het is dan logisch dat de kosten ook bij hem terechtkomen.

Twee doelen uit de wet

De formulering sluit aan bij de belangen die de wet zelf noemt voor regels die krachtens deze wet worden gesteld, waaronder het in stand houden van de weg en het waarborgen van de bruikbaarheid daarvan. Daarmee is de uitzondering herkenbaar afgebakend: het gaat niet om elk teken dat toevallig ook goed uitkomt voor het wegbeheer, maar om tekens die juist dat doel dienen.

Wie in beeld komt

Het aanknopingspunt is opnieuw het beheer, met de eigenaar als vangnet. Beheert een gemeente, provincie, waterschap of het Rijk de weg, dan draagt dat lichaam de kosten. Is er geen openbaar lichaam dat het beheer voert, dan komt de eigenaar in beeld. Dezelfde systematiek gebruikt artikel 153 WVW 1994 voor tekens die zonder verkeersbesluit worden geplaatst.

Een voorbeeld. Op een provinciale weg ligt een brug die vanwege haar toestand niet langer het zwaarste verkeer kan dragen. Er komen tekens die het gewicht beperken. Ook als een ander gezag het verkeersbesluit zou nemen, komen de kosten van die tekens op grond van dit artikel bij de wegbeheerder terecht: de maatregel dient het behoud en de bruikbaarheid van zijn weg.

In de praktijk

Voor wegbeheerders hoort deze post bij het onderhoudsbudget en niet bij het verkeersbudget. Voor weggebruikers verklaart het waarom beperkingen die met de staat van de weg te maken hebben, vaak samen optrekken met onderhoudsprogramma's: dezelfde partij betaalt beide en plant ze het liefst in samenhang.

• Uitzondering op artikel 152 WVW 1994. Niet het besluitnemende gezag maar de beheerder betaalt.
• Doel is beslissend. Instandhouding en bruikbaarheid van de weg.
• Eigenaar als vangnet. Alleen wanneer geen openbaar lichaam beheert.