Artikel 153a WVW 1994: Kosten van bewegwijzering

Bewegwijzering wordt centraal ontworpen, maar lokaal gebruikt. Dit artikel regelt wie daarvoor betaalt. De kosten die de minister maakt voor het tot stand brengen en vaststellen van ontwerpen voor bewegwijzering, voor het verwerken van gegevens over die ontwerpen en over plaatsing of verwijdering, en voor het beheren en onderhouden van het register dat artikel 16b WVW 1994 noemt, komen voor rekening van het openbaar lichaam dat de betrokken weg beheert, of van de eigenaar als geen openbaar lichaam die weg beheert.

Centraal werk, lokale rekening

Dat lijkt op het eerste gezicht omgekeerd, maar het is consequent. De bewegwijzering staat langs de weg van de beheerder en dient zijn weggebruikers. Dat het ontwerp centraal wordt gemaakt, komt doordat verwijzingen alleen werken als ze over beheergrenzen heen op elkaar aansluiten. De kosten volgen daarbij het belang: wie de borden langs zijn weg krijgt, draagt bij aan het werk dat daarvoor nodig is.

Waar de kosten uit bestaan

Het artikel noemt drie posten. De eerste is het ontwerpwerk zelf. De tweede is het verwerken van gegevens over die ontwerpen en over de uitvoering ervan, dus over wat er daadwerkelijk wordt geplaatst of weggehaald. De derde is het beheer en onderhoud van het register waarin die gegevens worden bijgehouden. Samen vormen zij het apparaat dat nodig is om de bewegwijzering landelijk samenhangend te houden.

Het tarief

Om te voorkomen dat elke rekening apart onderwerp van discussie wordt, stelt de minister een tarief vast dat de verschuldigde kosten voor bewegwijzering dekt. Dat gebeurt niet eenzijdig: er gaat overleg aan vooraf met door hem aangewezen representatieve organisaties van wegbeheerders. Zo hebben de partijen die uiteindelijk betalen een stem in de vaststelling van wat zij betalen.

Een voorbeeld. Een gemeente krijgt te maken met een nieuwe verbinding waardoor de verwijzingen op meerdere kruispunten moeten worden aangepast. Het ontwerp daarvoor wordt centraal vastgesteld en de gegevens worden in het register verwerkt. De kosten daarvan worden volgens het vastgestelde tarief bij de gemeente in rekening gebracht, naast de kosten van de borden zelf.

In de praktijk

Voor wegbeheerders betekent dit dat een wijziging in de bewegwijzering twee soorten kosten meebrengt: die van het centrale ontwerp- en registratieproces, en die van de uitvoering langs de weg. Bij de planning van projecten is het verstandig beide posten mee te nemen, want de eerste komt niet vanzelf uit de rijksbegroting.

• Drie kostenposten. Ontwerp, gegevensverwerking en het register.
• Beheerder of eigenaar betaalt. Afhankelijk van wie de weg onder zich heeft.
• Tarief na overleg. Organisaties van wegbeheerders worden geraadpleegd.