Artikel 16a WVW 1994: Ontwerpen voor bewegwijzering

Bewegwijzering is meer dan een verzameling borden: het is een samenhangend systeem dat een reiziger van de snelweg tot de bestemming moet vasthouden. Artikel 16a WVW 1994 legt de regie daarvoor bij de minister. Hij stelt ontwerpen voor de bewegwijzering vast, en doet dat na overleg met de betrokken openbare lichamen en de eigenaren van de wegen waarop het ontwerp betrekking heeft.

Wat er in een ontwerp staat

De wet schrijft de inhoud van een ontwerp voor. Het is dus geen vrijblijvende schets, maar een document waaruit blijkt welke keuzes zijn gemaakt en waarom.

• Bestemmingen — waarop het ontwerp betrekking heeft.
• Bestaande situatie en routes — een overzicht van de huidige bewegwijzering en van de mogelijke routes waarlangs die bestemmingen veilig en efficiënt te bereiken zijn.
• Wat erbij komt en wat weggaat — de te plaatsen en te verwijderen bewegwijzering, met de locaties.
• Vormgeving — hoe de nieuwe bewegwijzering eruit komt te zien.

- Gevolgen elders — wat het ontwerp betekent voor de bewegwijzering op andere wegen.

Waarom centraal en niet lokaal

Een reiziger volgt een bestemming van bord naar bord. Zou elke wegbeheerder zelf bepalen welke plaatsen hij vermeldt, dan zou de verwijzing halverwege kunnen verdwijnen of naar een andere route kunnen springen. Daarom kijkt het ontwerp uitdrukkelijk naar de routes als geheel en naar de gevolgen voor andere wegen. Tegelijk mag de minister dat niet over de hoofden van de beheerders heen doen: het overleg met de openbare lichamen en eigenaren is in de wet verankerd. Uitvoering van het ontwerp verloopt vervolgens via artikel 16 WVW 1994, dat bepaalt dat bewegwijzering alleen in overeenstemming met een vastgesteld ontwerp mag worden geplaatst of verwijderd.

Nadere regels

Het derde lid maakt het mogelijk om bij ministeriële regeling nadere regels te stellen over de inhoud van een ontwerp en over de manier waarop het wordt vastgesteld. Daarmee kunnen de eisen aan de onderbouwing en aan het proces worden uitgewerkt zonder dat de wet telkens moet worden aangepast.

Een voorbeeld

Een ziekenhuis verhuist naar de rand van de stad. Om reizigers erheen te leiden moeten borden op gemeentelijke, provinciale en rijkswegen worden aangepast. Dat begint niet bij het bestellen van borden, maar bij een ontwerp waarin staat welke bestemming wordt opgenomen, langs welke route, welke borden verdwijnen en wat dat voor de omliggende wegen betekent. Pas als dat ontwerp is vastgesteld, kan de bewegwijzering worden uitgevoerd.

In de praktijk

Voor gemeenten, ziekenhuizen, attracties en bedrijventerreinen betekent dit dat een verzoek om op de borden te komen langs deze route loopt en niet met een enkele aanvraag bij de dichtstbijzijnde wegbeheerder is geregeld. Reken op afstemming tussen meerdere beheerders en op een onderbouwing waarin de route als geheel wordt bekeken.