Artikel 7 WVW 1994: Doorrijden na een ongeval

Wie bij een verkeersongeval betrokken is of het door zijn gedrag heeft veroorzaakt, mag niet zomaar wegrijden. Artikel 7 WVW 1994 verbiedt dat in drie situaties: als er iemand is gedood of gewond geraakt, als er schade aan een ander is toegebracht, en als door het wegrijden iemand met letsel in hulpeloze toestand achterblijft. In het spraakgebruik heet dit doorrijden na een aanrijding of vluchtmisdrijf.

Weten of moeten vermoeden

De wet eist niet dat de betrokkene zeker wist dat er letsel of schade was. Het is genoeg dat hij het redelijkerwijs moest vermoeden. Wie een klap voelt en in de spiegel iets ziet gebeuren, kan zich er niet op beroepen dat hij het niet zeker wist. Andersom: merkt iemand werkelijk niets en hoefde hij ook niets te vermoeden, dan is er geen overtreding. De discussie in dit soort zaken gaat dan ook meestal over die wetenschap.

• Betrokken — ook wie zelf geen schade heeft en niets fout deed, kan bij het ongeval betrokken zijn.
• Veroorzaakt — ook wie er niet bij is geraakt maar het ongeval door zijn gedrag uitlokte, valt onder de bepaling.

- Schade aan een ander — ook alleen blikschade of een beschadigd hek of geparkeerde auto telt mee.

De uitweg van het tweede lid

Voor de gevallen van letsel en schade geldt een uitzondering: wie op de plaats van het ongeval behoorlijk de gelegenheid heeft geboden om zijn identiteit te laten vaststellen, en als bestuurder van een motorrijtuig ook die van het voertuig, valt niet onder het verbod. Behoorlijk betekent dat die gelegenheid daar ook echt is geboden aan de benadeelde zelf of aan iemand die voor hem optreedt. Gegevens achterlaten is daarvoor niet genoeg: een briefje onder een ruitenwisser voldoet niet, ook niet als naam, adres en kenteken erop staan. Wachten tot de benadeelde er is of de politie inschakelen, zodat de gegevens langs die weg bij hem terechtkomen, is wat de wet verlangt. Is iemand toch weggereden, dan bepaalt artikel 184 WVW 1994 dat vervolging voor dat wegrijden is uitgesloten als hij zich binnen twaalf uur uit eigen beweging bij de politie meldt en daar zijn identiteit en die van het voertuig bekendmaakt; ook die regel staat er om het slachtoffer alsnog te laten weten wie hij kan aanspreken. Voor het derde geval, het achterlaten van een gewonde in hulpeloze toestand, geldt geen van beide.

Waarom de wet zo streng is

Achter dit artikel zitten twee belangen. Het slachtoffer moet weten wie hem heeft geraakt, anders kan hij zijn schade nergens verhalen en blijft hij met de gevolgen zitten. En wie gewond op straat ligt, moet niet alleen worden gelaten. Daarom is niet het ongeval zelf strafbaar gesteld, maar het weggaan. Iemand die geen enkele schuld aan de botsing heeft, kan dus toch dit artikel overtreden door door te rijden.

Een voorbeeld

Bij het inparkeren tikt een bestuurder de bumper van een geparkeerde auto. Er is niemand in de buurt. Hij rijdt weg zonder zich bekend te maken. Ook zonder dat iemand gewond is geraakt, valt dit onder het verbod: er is schade aan een ander en hij heeft niemand de gelegenheid geboden zijn identiteit vast te stellen. Was hij gebleven tot de eigenaar terugkwam, of had hij de politie ingeschakeld zodat zijn gegevens het slachtoffer bereiken, dan was dat anders geweest.

In de praktijk

Blijf bij een ongeval staan, ook bij twijfel of er schade is, en zorg dat uw gegevens vastliggen. Naast de strafrechtelijke kant heeft doorrijden gevolgen voor de verzekering en voor de afwikkeling van de schade van het slachtoffer. Is er letsel, bel dan hulp en blijf tot die er is; dat is precies wat het derde geval van dit artikel beoogt te beschermen.